1

Θυμάμαι τον καιρό που καβαλούσα το ποδήλατο και χανόμασταν για ώρες με τους συμμαθητές κάνοντας πετάλι. Στην αρχή με βοηθητικές ρόδες αργότερα χωρίς αυτές…πέρασε καιρός για να μάθω να ισορροπώ…πότε έτσι πότε αλλιώς…Πόσο λίγο γνωρίζουμε τον εαυτό μας, πόσο λίγο τον διπλανό μας. Οι αλλαγές βρίσκονται σε συνεχή εξέλιξη. Οι πλευρές του εαυτού πολλές και άγνωστες. Θαυμάζω κάποια χαρακτηριστικά σε ανθρώπους από μετάξι, σε ωραίους ανθρώπους με τρόπο ιδιαίτερο και μοναδικό. Ξεχνάω όμως τους κόπους, τις αγωνίες, το χρόνο, τα δάκρυα, τις αποτυχίες, τις απογοητεύσεις, τις θυσίες, τις ελπίδες, την σκληρή σταδιακή εσωτερική εργασία που έχουν καταβάλει καλοκαίρια και χειμώνες για να βλέπω αυτό που βλέπω για λίγη ώρα. Κάθε άνθρωπος μια ιστορία, ένα βιβλίο διηγώντας το να κλαις…ή να γελάς.

Ο άνθρωπος είναι καμωμένος από πέτρα και χρυσό. Την ίδια ώρα που τον χαίρεσαι την ίδια ώρα φανερώνει και στοιχεία της ανθρώπινης φθοράς του αφού για να φυτρώσουν και τα μεγαλώσουν τα φτερά του θέλει χρόνο, ελευθερία, χώρο, κόπο και τέλος να του χαριστεί άνωθεν. Ό,τι έχεις θέλει δουλειά. Ο,τι κατακτάς χρειάζεται να το διατηρείς. Επειδή έχουμε μεγαλώσει στην εποχή του γρήγορα, εύκολα, φθηνά δεν σημαίνει πως όλα αυτά που καλείται κανείς να αντιμετωπίσει γίνονται σε τύπο fast food.

Ποτέ δεν ξέρεις και δεν μπορείς στ’ αλήθεια να ερμηνεύσεις κάποιους ανθρώπους. Τα προφανή δεν είναι και πάντα τα αληθινά. Εύκολα βγάζουμε συμπέρασμα και κρίνουμε δύσκολα όμως καταλαβαίνουμε υποψιαζόμαστε αφουγκραζόμαστε. Λες αυτός είναι έτσι ή μετά από κάποια συγκυρία λες ααα δεν το πιστεύω άλλαξε. Όχι φίλε/η απλά δεν τον ξέρεις καλά, σοκ και δέος!

Κοιτώντας τη ζωή μου αναθεωρώ, επαναπροσδιορίζομαι, ξαναρχίζω. Κι όταν παλεύω με τις σκέψεις μου και δείχνω αλλιώς μου λες «τι πήρες πάλι;» δεν έχεις καταλάβει πως είτε ετσι είμαι είτε αλλιώς αντί να το χαιρόμαστε ψάχνουμε να το εξηγήσουμε κι όχι να το ζήσουμε, να βγάλουμε πάλι εύκολο συμπέρασμα κι όχι να το αγκαλιάσουμε που μας προσφέρεται, γιατί δεν είναι δεδομένο. Απ’ την άλλη, η καρδούλα του το ξέρει καθενός πως περνά και πως παλεύει να ζήσει σε τούτον τον ντουνιά άσχετα από τις πτυχές που σου φανερώνονται. Αυτά προς στιγμήν.

Κι όλα αρχίζουν αλλιώς απ’ τις φλασιές και τα χαστούκια που τρως! χωρίς βοηθητικές ρόδες, τρέχααα!

Advertisements