Έπειτα από μια βραδιά παραδοσιακών χορών και ένα σεμινάριο που περιείχε και παρουσίαση παραδοσιακής φορεσιάς Θράκης καταφέρνω να κάνω λόγια όσα έζησα κι όσα γεννήθηκαν ως σκέψεις μέσα μου. Είδα τις φορεσιές κρεμασμένες και φορεμένες και στάθηκα αμίλητα μπροστά στην αρχοντιά και στην ωραιότητα. Μπροστά στον πλούτο και στην δόξα της ζωής και των ανθρώπων. Οι άνθρωποι έφτιαχναν τον ρουχισμό τους. Και χρησιμοποιούσαν τα καλύτερα υλικά που μπορούσαν πολλές φορές. Όσο μπορούσαν. Από την φορεσιά αποκαλυπτόταν όλος σου ο κόσμος στην κοινωνία. Σε χαρές έβαζαν τα καλύτερα. Στην εκκλησία φορούσαν τα καλύτερα. Σε κάθε περίσταση. Πέρα από συμβολισμούς, οι φορεσιές είχαν και πρακτικές εφαρμογές στην καθημερινή τους ζωή. Αυτό που έκαναν δίχως να το συνειδητοποιούν γιατί απλά ήταν η ζωή τους, δίχως ερμηνείες ήταν να εκφράζουν τον πλούτο τους και στη φορεσιά.

Σίγουρα δεν μιλάμε για ιδανικές εποχές και κοινωνίες, είχαν σαφώς και τρωτά σημεία, έτσι είναι η ανθρώπινη ζωή. Αλλά δεν ξέρω εμένα στο σήμερα μου φάνηκαν πως η φορεσιά φανέρωνε έναν σεβασμό στον εαυτό τους, έναν θαυμασμό στην ανθρώπινη ζωή, μια αξιοπρέπεια. Να μου το θυμηθείτε θα ξαναγυρίσουν οι φορεσιές σε άλλη μορφή αλλά με βάση αυτές που φορούσαν οι πρόγονοι, γιατί απλά το αυθεντικό ξαναγεννάται και αναζωπυρώνεται στον χρόνο. Ήδη πολλοί φτιάχνουν ρούχα και υποδήματα δικά τους, βάζοντας την τέχνη τους και την προσωπική τους σφραγίδα σ’ αυτά. Κι εκεί βλέπεις να σαρκώνονται με κλωστές, κουμπιά, υφάσματα και δέρματατα πιο ωραία κομμάτια της ύπαρξης. Τα πιο χρωμματιστά μέρη της καρδιάς μας.

Στον χορό…τι μεγαλείο! ο ένας δίπλα στον άλλο, χέρι, χέρι, σε κύκλο! με μουσικές από άλλο κόσμο!

Είναι ωραία και ξεκούραστη η απλότητα. Αλλά σήμερα είναι στην καρδιά θαμμένη η ωραιότητα. Αυτή που σε ενεργοποιεί να μάχεσαι να βάζεις ψυχή όσο μπορείς για να πλάθεις και να δημιουργείς με υλικά: την αγάπη, το μεράκι, το κέφι, το χαμόγελο, την έμπνευση, την αρχοντιά, το ανάστημα, το φιλότιμο, ό,τι καλύτερο μπορείς. Γιατί απ’ το αθάνατο είσαι πλασμένος κι από το θεϊκό. Κι αυτά δεν γίνεται να τα απωλέσεις παρά να τα εργαστείς και να τα αυξάνεις!δίνοντας αξία στη ζωή, στον άνθρωπο, στην επι-κοινωνία, στη σιωπή, στο πρόσωπο, στον διπλανό, στα ανεξήγητα και μυστήρια που μας γεμίζουν και μας αφήνουν αμίλητους και χορτασμένους.

Advertisements