watercycling4

Για να το λέει ο Ελύτης κάτι θα ξέρει! Έμαθα πολλά από τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου που μετά από μια παρεξήγηση, μετά από μια σύγκρουση, δεν έμεινε κλεισμένος στο εγωιστικό του τσόφλι αλλά θέλησε να υπερβεί το συνηθισμένο, το αυτονόητο. Επήγε κι έμεινε όλη νύχτα έξω από το σπίτι εκείνου με τον οποίο λογομάχησαν. Και το πρωί που τον βρήκε, συγχωρέθηκαν, κάθισαν και συζητήσανε. Η κίνηση αυτή μου φαίνεται μεγαλειώδης, γιατί περιέχει γνήσιο ενδιαφέρον, καθαρή συνείδηση, ισχυρή θέληση, αγάπη ανυπόκριτη, φοβερή ταπείνωση, επίμονη υπομονή, έμπρακτη εφαρμογή της σιωπηλής εμπειρίας του αυθεντικού.

Έφτιασε μιαν άνοιξη κι όχι μια νύξη, ούτε μια κλεισμένη, βουβή, αδιάφορη, γκρεμισμένη γέφυρα με τον άλλον. Και μετράς σε αυτόν τον τρόπο που θέλει να βρίσκει τον άλλο και να κοινωνεί και να μοιράζεται και να συγκρούεται και να ξαναχτίζει σχέσεις ανθρώπινες στο λίγο της ζωής μας στη γη, μετράς το φθηνό και το λίγο. Αυτός δεν μπόρεσε να κοιμηθεί στην ιδέα πως με κάποιον έχει διένεξη. Κι όχι μόνο αυτό, δίχως λόγια σηκώθηκε, άφησε το σπίτι του και τη θαλπωρή του βολέματός του και κίνησε να φαρδύνει τον παράδεισο που εκείνες τις ώρες τον στένευε εξαιτίας της σχάσης με τον συνάνθρωπο. Έπλεξε την άνοιξη στην καρδιά του και την πρόσφερε στον απέναντι, την μπόλιασε.

Αυτές οι πράξεις με αφήνουν άφωνο και μου δίνουν να χωνέψω πόσο η σκληροκαρδία και η αδιαφορία και η παγωνιά μου ξεπαγιάζει τον ερχόμενο και δεν τον αγιάζει! Γιατί όπως λέει το τραγούδι: «Γιατί εσύ δεν ήσουν άνθρωπος γιατί εσύ ήσουν χιονάνθρωπος…εγώ σε ζέσταινα κι εσύ μου έλιωνες». Όταν μαθαίνεις από αυτούς τους ανθρώπους, ξεχωρίζεις το κάλπικο από το γνήσιο, την αγάπη από την ικανοποίηση, το τίποτα από το καθόλου. Και θυμάμαι κι άλλον που πέρασε την ώρα του περιμένοντας σε παγκάκι για να ενώσει τα διεστώτα. Κι άλλον που ποτε δεν είπε σ΄αγαπώ αλλά η στάση του ήταν μια διαρκής κραυγαλέα αγκαλιά. Μια άνοιξη που κοσμούσε,αθόρυβα με ποικίλες μορφές εκδήλωσης και έκφρασης, την αγάπη.

Κι έχει κόπο αυτό πολύ. Γιατί εγώ για παράδειγμα δεν είμαι που δεν είμαι εντάξει, ζητάω και τα ρέστα, κατάλαβες;

Εγώ γυρίζω πλευρό και λέω γιατί να ζητήσω συγγνώμη; δεν φταίω, αυτός έχει πρόβλημα, και δίχως να ακούσω τον άλλον τον τοποθετώ στο συρτάρι του μέσα μου κοιμώμενος μεταξύ κόσμου και κοσμάρας, μεταξύ ανταγωνισμού και ισορροπίας, μεταξύ υποτίμησης και ωχαδερφισμού! δε βαριέσαι…εγώ να ‘μαι καλά, αχ! κουράστηκα, πάω για ύπνο αύριο έχω να πάω και στην εκκλησία να περάσω ώρες με τον θεό μου. Ο διπλανός μου ας κάνει ό,τι θέλει δεν με αφορά, αυτός φταίει. Εγώ να περνάω καλά. Που είναι η άνοιξη; γιατί αργεί;

Advertisements