του Άρη Δαβαράκη lostinlearning_astronomer-thumb-large

Τρίτη βράδυ έκανα ένα διάλειμμα από τη δουλειά και κατηφόρισα την Ηρώδου Αττικού και έστριψα μέσα από το παρκάκι προς το Ζάππειο και πήγα στην «Αίγλη» και είδα τον «Chef» – μια ταινία από αυτές που έχω πολλά χρόνια να δώ, χωρίς καμιά δυσκολία, χωρίς ζόρια, χωρίς προβληματισμούς, μια ταινία όλο καλά αισθήματα και μεγάλα χαμόγελα και αγαπησιάρικες ανθρώπινες σχέσεις, με συμπρωταγωνιστή έναν εντεκάχρονο σαν τον βαφτισιμιό μου που ήταν κι’ αυτός στο σινεμά με τον Μπάμπη και την Έλενα, τους γονείς του και τον αδερφό του και την Κατερίνα – ενώ δίπλα μου καθόντουσαν δυό φίλες από τα χρόνια πριν την εφηβεία, πάντα φίλες, γερά στηρίγματα, δικοί μου άνθρωποι. Έφαγα ένα μεγάλο ποπ-κόρν, ήπια ένα τσάϊ με λεμόνι, και, για να το γιορτάσω, έφαγα και δύο Kayak ξυλάκια frozen Greek Yoghurt –  γεύση βανίλια. Η ταινία είχε χάπι-εντ, ήταν όλη happy έτσι κι’ αλλοιώς –και μη μου πει κανείς πως αυτές δεν είναι καλές ταινίες (οι απροβλημάτιστες) γιατί θα του πω ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα από την αληθινή ζωή και την αληθινή χαρά και το φώς το αληθινό. Θα του πώ πως δεν καταλαβαίνει Χριστό με λίγα λόγια.

Βιάστηκα να επιστρέψω εδώ μπροστά στο λάπτοπ

να γράψω δυο λόγια στον άγιο Φανούρη που γιορτάζει σήμερα Τετάρτη. Αφού δεν αξιώθηκα ακόμα να του φτιάξω μια φανουρόπιτα ας του γράψω τουλάχιστον δυό λόγια για την γιορτή του να τον ευχαριστήσω για όλα αυτά που μας φανέρωσε μες’ στη ζωή μας την μικρή και μας τα αποκάλυψε με γενναιοδωρία μεγάλη, για να μπορούμε, όσοι το θέλουμε, να προχωράμε στη ζωή με την επίγνωση πως ήρθαμε να κάνουμε μια βόλτα σ’ αυτόν τον πλανήτη και πως, φεύγοντας, τίποτα δεν θα πάρουμε μαζί μας –εκτός απ’ την αγάπη. Αυτήν θα την φορτωθεί η ψυχή μας και θα μεταμορφωθεί χάρη στην αγάπη σε δέκτη (συγχρόνως και πομπό) αοράτων μηνυμάτων που θα την ενδυναμώνουν συνεχώς και θα πολεμούν γι’ αυτήν και η κάθε μάχη θα έχει happy-end όπως είχε και ο «Chef» – τέλος καλό με χαρά και μουσικές χορευτικές και ωραία χαμόγελα και εσωτερική ηλιοφάνεια άπλετη – μην την ξεχνάμε ποτέ αυτήν. Είναι η λιακάδα της ψυχής μας και είναι και αυτή σκέτη, καθαρή, αδιαπραγμάτευτη αγάπη.

Ο Άγιος Φανούριος ήρθε απ’ το πουθενά, δεν έχει δική του ιστορία όπως οι άλλοι άγιοι, μόνο μία εικόνα τον «φανέρωσε» στην Ρόδο τον 14ο αιώνα νομίζω και από τότε είναι μαζί μας. Την έχω δει από κοντά αυτή την εικόνα στην εκκλησία του αγίου στη Ρόδο – και ήταν πάλι η γιορτή του, θάναι πέντε ή έξι χρόνια. Κρατάει ένα κερί και είναι νέος και όμορφος και γύρω-γύρω απ’ την εικόνα είναι ζωγραφισμένες σε μικρογραφίες όλες οι ταλαιπωρίες και τα βάσανα που πέρασε, τα μαρτύριά του –μέχρι να μαρτυρήσει. Είναι όμως ένας άγιος πολύ ιδιαίτερος και πολύ αγαπητός στην Ελλάδα όλη γιατί φανερώνει τ’ αφανέρωτα –αυτά που θέλει ο καθένας να του φανερωθούν για να προχωρήσει. Κι’ ήθελα λοιπόν να τον παρακαλέσω κι’ εγώ, έτσι, δημοσίως, να βάλει ένα χεράκι για να φανερωθούνε επιτέλους όλα εκείνα που κάνουν τη ζωή μας ευτυχισμένη κι’ όμορφη, χρήσιμη κιόλας στην ψυχή που κουβαλάμε-μέχρι να την παραδώσουμε.

Δεν του ζητάω πολλά, τα βασικά του ζητάω. Να μας φανερώσει τις απλές αλήθειες που πρέπει να είναι η πυξίδα του καθενός από μας, για το δικό του ταξίδι, μέσα όμως στην μεγάλη παρέα της κοινωνίας, των φίλων και των «εχθρών», των συγγενών, των γνωστών, των αγνώστων, που ζούνε δίπλα μας και ζούμε δίπλα τους και μοιραζόμαστε καθημερινά μαζί τους χίλιες δυό στιγμές, χωρίς να τις στολίζουμε ούτε καν μ’ ένα αληθινό, φαρδύ-πλατύ χαμόγελο. Να μας φανερώσει μονοπάτια ιδιωτικά και κοινής χρήσεως που μέσα στις δεκαετίες που δεν περπατήθηκαν έχουν χαθεί και χορταριάσανε, ή τα σκέπασε η άμμος και το χώμα, η βλάστηση και οι πέτρες που κυλάνε like a rolling stone ενώ ο Χρόνος προχωράει και δεν σταματά ποτέ –πριν σταματήσει για πάντα.

Άγιε μου Φανούριε, κάνε μου τη χάρη, φανέρωσέ μας πώς θα καταφέρουμε να βγούμε απ’ τον λαβύρινθο αυτόν και από πού θα κρατηθούμε, ποιος θα μας δώσει στο χέρι την άκρη του νήματος να βγούμε πάλι στη χαρά και στην ελευθερία. Φανέρωσέ μας τρόπους να πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον με ανοιχτή καρδιά και δίχως κρατήματα, να ζούμε με χίλια τις στιγμές μας, να μην σκεφτόμαστε ποτέ (αλλά ποτέ όμως) αρνητικά για τίποτα και για κανέναν. Να μην πληγώνουμε τους άλλους, να μην τους κλείνουμε έξω από τις ζωές μας αν θέλουνε να μας πλησιάσουν για οποιοδήποτε λόγο, να μην υποτιμάμε κανέναν, ούτε τον εαυτό μας βέβαια, να  μάθουμε να δίνουμε, να μάθουμε να ζητάμε, να μάθουμε να μην ξεχνάμε τους ανθρώπους με τους οποίους ζήσαμε στιγμές αγάπης φωτεινές, να μην είμαστε αχάριστοι, να απολαμβάνουμε αυτό που έχουμε – υλικό ή άϋλο – και να μαθαίνουμε με κάθε εισπνοή μας και κάθε εκπνοή μας την Αγάπη καλύτερα, μέχρι να γίνει ένα με την σπονδυλική μας στήλη, με τον εγκέφαλό μας, την καρδιά, τις σιωπές και τις λέξεις μας, την μοναξιά και την συνύπαρξη με τους άλλους.

Φανέρωσε μας τα απλά, που είναι δύσκολα πια, άγιε Φανούρη. Αυτό θέλω πραγματικά και τελικά να σου ζητήσω καθώς ξημερώνει η 27η Αυγούστου για άλλη μια φορά: Φανέρωσέ μας τα μεγάλα μυστικά της απλότητας και της καθαρής καρδιάς, του Νού που δεν δέχεται ποτέ καμιά κακιά σκέψη.

Φανέρωσέ μας το παιδί που υπήρξαμε κάποτε και που τα ξέρει όλα, αλλά τρομάζει μέσα σ’ αυτήν την κοινωνία την άγρια και πάει και κρύβεται και νομίζουμε πως έφυγε για πάντα.

Φανέρωσέ μας άγιε Φανούρη το παιδί που ζεί μέσα μας. Μην το αφήνεις να βασανίζεται άλλο. Δείξε του τον τρόπο να βρει την έξοδο στο φώς και να μας πάρει από το χέρι να προχωρήσουμε.

Πηγή

 

 

Advertisements