JasmFlowers1b_t

Ο καθηγητής μου με κάλεσε να κάνουμε κάποιες εργασίες στο σπίτι το οποίο νοίκιαζε ως τώρα και από το οποίο μετακόμισε ύστερα από έντεκα χρόνια διαμονής. Τον θαύμασα γιατί το παρέδωσε αφού πρώτα το έβαψε όλο με δικά του έξοδα ενώ δεν όφειλε να το κάνει. Το καθάρισε, τελειώσαμε μικρά μερεμετάκια και παρέδωσε τα κλειδιά. Η νοικάρισσα δεν το εκτίμησε καθόλου αυτό, ενώ της φέρθηκε άψογα σαν γιος της. Για να δεις ποιος είναι ο άνθρωπος και πως το μυαλό «κολλάει» λες και θα είμαστε για πάντα εδώ…

Ο καθηγητής μού είπε: «αυτός είναι ο χαρακτήρας μου! κι ας μην το εκτιμά, είμαι εντάξει.  Σπάνια παραδίδονται σπίτια σε τέτοια κατάσταση από τον ένοικο». Θα μπορούσε να το παρατήσει και να φύγει κι όμως δεν το έκανε. Κατα τη γνώμη μου θέλει ψυχή αυτό.

Μα η εικόνα που συγκράτησα φεύγοντας ήταν μια ιερή στιγμή…το κοίταξε με μια ματιά ζεστή, ακούμπησε ένα φιλί στον τοίχο και άφησε άλλο ένα φιλί στο πάσο κλείνοντας τα μάτια.

Τον είδα συγκινημένο γι’ αυτό που αφήνει κι ας πάει σε κάποιο καλύτερο. Εδώ μέσα, σ’ αυτό το σπίτι, μου είπε, δημιούργησα την οικογένειά μου. Αλήθεια με πόσα αντικείμενα στη ζωή μας «συναναστρεφόμαστε», κι αποτελούν το μέσο, μας εξυπηρετούν αθόρυβα για να δημιουργήσουμε, να χτίσουμε, να περάσουμε τα βράδια και τις μέρες μας, τις δυσκολίες και τις χαρές μας! τα ντύνουμε με την ψυχή μας μέσα στο χρόνο, στη πορεία μας. Μαζί τους εξελλισόμαστε κι αναπτυσσόμαστε, εκεί σχετιζόμαστε! Γι’ αυτό τα φροντίζουμε και τα «πονάμε». Γι’ αυτό όταν τα αποχαιρετάμε έρχονται στο μυαλό όλα όσα περάσαμε με αυτά για να «εξουδετερώσουμε τη φθορά» και να σταθούμε αντιμέτωποι με τη ζωή μας!

Αποχαιρετώ θα πει: έντυσα τη ζωή μου με ψυχή! έβαλα ψυχή εκεί που στάθηκα. Και τα «ρούχα» που της φόρεσα δεν τα παίρνω πίσω, τα έπλεξα για να τα χαρίσω για πάντα, τ’ αφήνω εκεί. Κατα τον μικρό πρίγκιπα, πότισα τα δικά μου τριαντάφυλλα και γι’ αυτό τα νοιάζομαι, αυτά αναγνωρίζω και με αναγνωρίζουν. Δεν έχει την έννοια της εξαρτικής προσκόλλησης ,αλλά την ουσία του δεσίματος. Το δέσιμο έχει μια απολότητα που αφήνει χώρο και χρόνο, αποδοχή, κατανόηση, άνεση, ελευθερία. Αξίζει να ντύνεις τη ζωή σου με ψυχή, όσο πιο ζωντανά μπορείς!

υ.γ.

Υπάρχει και η άλλη άποψη. «… Εγώ την τρέλα μου τη φοράω καπέλο… Δεν την αφήνω να μου γίνει θηλιά. Και όσο για την παράγκα μου, μόλις δω ότι πιάνει κοριούς, ανάβω ένα σπίρτο και την καίω…Δεν το ‘χω για τίποτα. «Πόσο κάνει»; Λέω στη μοίρα μου… «Τι χρωστάω»; Τόσο μου λέει… Παρ’ τα και δίνε του… Έχω ραντεβού με την επόμενη μέρα…»(Αλκυόνη Παπαδάκη, Βαρκάρισσα της Χίμαιρας)

 

 

 

Advertisements