«Τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου σα λες όλα θα γίνουνε…»

Μας ζήτησαν να παρουσιάσουμε τις «Αντι-Ρήσεις» μας

κι έτσι προέκυψε η πρόσφατη συνέντευξη που παραχωρήσαμε εδώ.

Μας δόθηκε η ευκαιρία σε 8 λεπτά να «χωρέσουμε»

μια ιστορία που ξεκινήσαμε παρέα εδώ και πέντε χρόνια…

Κάποιες παρέες ,κάποιοι άνθρωποι,είναι γεγονός πως εμπνεύστηκαν,

πήραν θάρρος από τις κινήσεις μας, κυρίως από τα Κάλαντα

και ξεκίνησαν κι αυτοί να χτίζουν στο μετερίζι τους, στη ζωή τους,

τις δικές τους…αντιρρήσεις! με λόγο έμπρακτο!

Αυτό που όλοι θαυμάζουμε ως αποτέλεσμα αυτών των χρόνων

έχει σφυρηλατηθεί με κόπους και θυσίες απ’ όλους.

Κυρίως από «μια αγάπη που έμαθε να μην τα παρατάει»

όπως λέει το τραγούδι. Απλά παλεύουμε το αυτονόητο

γιατί χαμένοι τις μεταφράσεις γεμίσαμε με υπερβολές και ελλείψεις.

Κι έρχεται αυτή η συνέντευξη να κλείσει έναν πρώτο κύκλο

συνεργασίας και παρουσίας στη πορεία του καθενός μας.

Δεν φουσκώνουμε σαν τα αγαπητά παγόνια…για όλα αυτά.

Η στάση μας φανερώνει όχι αντί-δραση αλλά κατάφαση στη ζωή!

Βλέπουμε πως αν θέλουμε πραγματικά είναι εφικτό να δώσουμε τα χέρια

και να καταθέσουμε στη ζωή μας κάτι δημιουργικό, εμπνευσμένο, με κέφι και μεράκι.

Κι αυτό το μικρό, μικρό μετατρέπεται σε κάτι μεγαλειώδες

Είδαμε πως «από ένα τίποτα γίνεται ο Παράδεισος» που λέει ο Οδ. Ελύτης

«Είμαστε αυτό που κάνουμε, για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε»

όπως γράφουν σε έναν τοίχο

Είναι σημαντικό και αναγκαίο να ξεπεράσουμε αυτό το βόλεμα.

Να αφήσουμε πίσω, την ακινησία, την αδράνεια

για να βάλλουμε χρώμα στις ζωές μας!

για να μην περιμένουμε από κάποιους άλλους

να αγωνιστούν για να αλλάξει η καθημερινότητά μας.

Δεν περιμένουμε από άλλους να μας σώσουν!

Δεν έχουμε σκοπό να αλλάξουμε τον κόσμο, είναι ουτοπία.

Μόνο τη ματιά μας πασχίζουμε να βελτιώσουμε!

την οπτική και την τοποθέτησή μας στα πράγματα.

Είναι αλήθεια πως ο άνθρωπος γίνεται όταν ανοίγεται

κι όχι όταν κλείνεται και περιστρέφεται γύρω από την ασφάλειά του αυτοικανοποιούμενος.

Δεν θέλουμε να πεθάνουμε στα 25 μας χρόνια και να μας θάψουν στα 60.

Σε έναν κόσμο που μυρίζει θάνατο,

εμείς θα είμαστε αυτοί που θα φυτέψουμε ένα λουλούδι;

και θα ανάψουμε ένα κερί;

ή θα παραμείνουμε η γκρινιάρα γενιά

που όταν βολευτεί παρατάει τους αγώνες της για τα συμφέροντά της;

Ας διαλέξουμε για να μη ζητάμε τα ρέστα ύστερα!

«ένας για όλους και όλοι για έναν»

μπορούμε να το πράξουμε αυτό το σύνθημα από τους τρεις σωματοφύλακες

για να γίνει ο καθένας με την παρακίνηση του διπλανού κατ’ επέκταση

ψυχοφύλακας της ζωής του!

ο καθείς και τα όπλα του!

Πιστός φρουρός στα πρώτα του όνειρα

σε εκείνα τα άλλα «σύνορα»

που βάζει εντός του!

Advertisements