1484638_10152143870551902_7176130667029018467_n

Σε ένα γλεντάκι που έκανε ο χορευτικός τομέας του Πολυτεχνείου είδα έναν νεαρό, που είχε μια παράλυση στα άκρα (χέρια, πόδια) της αριστερής πλευράς του σώματός του, να σηκώνεται κάθε τόσο, να πιάνεται στον κύκλο και να χορεύει! Το πρόσωπό του ήταν χαμογελαστό. Για κάποιον που του αρέσει ο χορός, αυτός ο διπλανός τον δυσκόλευε. Ωστόσο όλοι όσοι στάθηκαν ή στάθηκε δίπλα του(ς) στους χορούς, συνέχιζαν να χορεύουν δίχως ενόχληση. Μάλιστα σ ‘ έναν χορό που χρειαζόταν να περάσουν τα χέρια στους ώμους, επειδή δεν ήταν εφικτό αυτό, αυτός και η διπλανή του, πιαστήκαν αγκαζέ! και σε άλλον χόρο από μόνος του πήγε και πιάστηκε τελευταίος για να μην δυσκολέψει κανέναν.

Πολύ δύναμη πήρα από τον ανυποχώρητο ήρωα. Από αυτόν τον νεαρό που χόρευε ασταμάτητα στον κύκλο, δίχως να δημιουργεί πρόβλημα. Όταν χρειάστηκε πιάστηκε τελευταίος κι όταν δεν γινόταν αλλιώς συνέχισε τον χορό με τα χέρια αγκαζέ και όχι στους ώμους όπως οι άλλοι. Εγώ σκέφτηκα, πόσες φορές πιάνομαι τελευταίος στον “κύκλο” μου, στον καθημερινό μου “χορό” ώστε και να είμαι εκεί αλλά να μην έχω απαιτήσεις. Εγώ σκέφτηκα, θα τον έπιανα αγκαζέ όταν “έπρεπε” να περάσουμε τα χέρια στους ώμους; ή θα έφευγα για να μην με δυσκολέψει και να απολαύσω το χορό; Εγώ τέλος, αν και δεν έχω παράλυση στα άκρα, πόσες φορές “γλεντάω” τη μέρα μου, τις στιγμές μου; πόσες φορές επι-μένω εγωιστικά και θεληματάρικα στην “αναπηρική” μου πολυθρόνα; πόσες φορές αμύνομαι περι πάρτης;

Advertisements