Ένα σύντομο μήνυμα για να μην κουραστούμε.

   Κάπου χθες το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε μια «τοιχογραφία», κάποιες ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ λέξεις που έγραφαν……

………»ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ»

Η αλήθεια είναι ότι αμέσως τραντάχτηκα! Ενθουσιάστηκα! Στην εποχή μας που τα «σ΄ αγαπώ μ΄ αγαπάς» κρατά λίγους μήνες, υπήρχε μπροστά μου μια θαρραλέα μαρτυρία κάποιου, που διαμηνούσε για παντοτινή αγάπη.

Φυσικά, άμεσα αναζήτησα την αρχή της φράσης για να γνωρίσω το όνομα της κοπέλας που είχε πετύχει να γεννήσει αυτό το συναίσθημα στην καρδιά του αγοριού.

 Λοιπόν το όνομα της ήταν …»ΆΕΚ»!

 

 

Ανατροπή. Σκέψη κυρίαρχη στο μυαλό μου:
«Πως γίνεται να είναι αδύνατον να αντέξεις και να αγαπήσεις ένα έμψυχο πλάσμα και πως είναι δυνατόν να «αγαπάς» ένα άψυχο;»

Τελικά είναι πολύ απλό να θυσιαστείς για μια σκέψη, μια ιδέα, ένα στόχο αλλά πολύ αδύνατον να κουραστείς για τον διπλανό σου…
Τελικά το να αγαπήσεις είναι εύκολο αρκεί να είναι όλα έτσι όπως τα σχεδιάζει το μυαλό μας. Θέλουμε να αγαπήσουμε, όμως ένα πρόσωπο που είναι έτοιμο να είναι ακριβώς των διαστάσεων που το μυαλό μας του δίνει. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Αδύνατον αυτό λοιπόν, αδύνατη και η αγάπη.

Αλλά ο Ντοστογιέφσκι μας το είπε ξεκάθαρα στους αδελφούς Καραμαζοφ. «Έυκολο για τον άνθρωπο να κόψει την καρδιά του και να την χαρίσει σ ολόκληρο τον κόσμο. Εύκολο για τον άνθρωπο να πεθάνει για κάποιον! Δύσκολο (έως ακατόρθωτο για τον σημερινό άνθρωπο) να ζήσει αντί να θυσιαστεί και απλώς κάθε μέρα να τον υπομένει…»

Άρα το να πεθάνω είναι εύκολο… Μιας στιγμής υπόθεση!
Το να ζήσω και να υπομένω τους συντρόφους μου… αρκετά δύσκολο!

Καλές υπομονές! Μπας κι αγαπήσουμε κι αγαπηθούμε…

Advertisements