…έναν γέρο αρχοντικό. Μου διηγήθηκε περιπέτειές του. Αντιμετώπιζε τους φόβους του με ανδρεία. Άκουγε τον άλλον πρώτα κι ύστερα έβγαζε συμπέρασμα. Είχε μάθει να μην φοβάται. Να μην τρέμει την συναναστροφή με τους άλλους. Με τους άγνωστους. Όταν χρειαζόταν απλά μιλούσε ντόμπρα κι όταν πήγαινε κάτι να τον χαλάσει το ‘κοβε. Έδινε χώρο στον περαστικό -για παράδειγμα- να του ζητήσει αυτό που ήθελε. Κι όταν αυτό τον απειλούσε του εξηγούσε πως δεν γουστάρει με κατάλληλο τρόπο -έντονο πολλές φορές- κι έφευγε. Είχε μάθει να εκτείθεται. Είναι απλό γι’ αυτό και τόσο δύσκολο για ‘μένα, τον περίπλοκο αστό που αμύνομαι περι πάρτης.

Με πλησιάζει ο γνωστός όχι ο άγνωστος και αισθάνομαι τόση απειλή, που κατεβάζω όλες μου τις άμυνες, οχυρώνομαι καλά στο καβούκι μου χτίζω και τοίχο στα αυτιά μου κι ο άλλος να πάει να πνιγεί, δεν με αφορά, να κάτσω να ακούσω τι θα μου πει. Κι ύστερα παραπονιέμαι γιατί δεν μου μιλά. Μα δεν σκέφτομαι πως ποτέ με τον τρόπο μου δεν του το επέτρεψα. Γιατί η φαντασία μου φτάνει πιο πέρα από αυτό που συμβαίνει και δεν ξεχωρίζω την πραγματικότητα από την φαντασιακή εικόνα που ζω στο μυαλό μου. Κι ο άλλος απλά θέλει να μου πει κάτι καλό κι ωραίο, αλλά δεν είμαι έτοιμος να του πω, μεγάλε ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω, ή όποια άλλη απάντηση γεννηθεί στην καρδιά μου ακούγοντάς τον.

Φοβάμαι να επικοινωνήσω, να αντιμετωπίσω, να εκτεθώ, να μιλήσω, να ακούσω, να δω την πραγματικότητα, να αλλάξω ρότα στις κακές μου σκέψεις, να αγκαλιάσω, να ζήσω, να μάθω, να διαφωνήσω, να ανοιχτώ, να συναντήσω. Μου τρώνε δύναμη αυτοί οι φόβοι απο τη ζωή μου που εκτυλλίσεται όταν εγώ αμύνομαι δίχως εχθρούς αληθινούς. Που θα πάει, πρώτο βήμα, να το συνειδητοποιήσω, δεύτερο να δουλέψω πάνω σ’ αυτό με θάρρος. Δεν θα αφήσω να χορτάσει αυτό που με τρώει! γλιστράω και πέφτω τι να κάνω; θα σηκώνομαι!

Να ‘σαι καλά παππού που μου δειξες μονοπάτια άλλα! της συγχώρεσης, της ζωής και της αγάπης που διώχνει τον φόβο. Μετα φόβου Θεού…και αγάπης…προσέλθετε…εις ζωήν αιώνιον!

Advertisements