Το κείμενο είναι απάντηση από το κείμενο τα κόκκινα παπούτσια!https://antirisis.wordpress.com/2010/02/10/%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%B1/

Ένα ζευγάρι μαύρα, «γυάλινα» παπούτσια, μια τσάντα Sarah Kay, ένα πήλινο βάζο-πόδι και κάποια ακόμη έκτακτα δωράκια-έκπληξη έρχονται στο μυαλό μου από το μακρινό παρελθόν, δίχως να έχει ξεφτίσει η θύμησή τους, χωρίς να χάσει σε κάτι, εκείνο το ξάφνιασμα της τότε απροσδόκητης εμφάνισής τους… Όλα αυτά φυλαγμένα στη σοφίτα του μυαλού’ τα ρήματα αργά αργά φτάνουν έξω από τη μικρή πόρτα της κρυψώνας τους’ ένας πέπλος τα σκεπάζει και πάνω τους τριμμένα αποτυπώματα… Το καρουζέλ των αναμνήσεων αρχίζει να παίρνει ζωή και η Polaroid της σκέψης ξεφυλλίζει το άλμπουμ μιας όμορφης, ξένοιαστης και αυθεντικής παιδικής ηλικίας βιωμένης –όπως θα έλεγε και ο Thoreau- ως το μεδούλι της… Αλλά,
Ξέχασα να συστηθώ! Είμαι ένα παιδί της θάλασσας, της αλμύρας, του Φλοίσβου, των καϊκιών και των βοτσάλων. Α, και παιδί των αρωμάτων και των ακουσμάτων. Στον ξύπνιο μου τα ζω, και τα γεύομαι και τα ακούω και στον ύπνο μου τα πλέκω γαϊτανάκι στα όνειρά μου. Όλη μου η ύπαρξη παραδομένη στο χορό των παιδικών αναμνήσεων. Αλήθεια, για χάρη τους ζω, εξαιτίας τους ανασαίνω. Στο Ο του οξυγόνου, στο Ο του κύκλου της ζωής που ξεκινάει σαν Α και στριφογυρίζει σαν μπάλα και καταλήγει στο Ω και ονειρεύεται πάλι το Α… Όχι των απαντήσεων αλλά των ατελείωτων ερωτήσεων.
Έχεις ακούσει ποτέ τον ήχο που κάνουν τα καλαμπόκια το βράδυ καθώς ωριμάζουν;
Έχεις κυνηγήσει πυγολαμπίδες στο σκοτάδι – μέσα σε λιοστάσι – την ώρα που όλοι είναι παραδομένοι στην αγκαλιά του μορφέα και συ στα χέρια της ίδιας της φύσης.
Έχει έρθει ποτέ στο περβάζι του παραθύρου σου ένα σπουργίτι να συντροφεύσει τους στοχασμούς σου;
Έχεις αντικρύσει ποτέ την Ανατολή την ώρα που αυτή βλέπει το φως της ζωής και ένας πετεινός είναι εκεί να την καλημερίσει;
Έχεις νιώσει να κατακτάς τον κόσμο μόνο και μόνο γιατί η κούνια που είναι στεριωμένη στη γέρικη ελιά σου έδωσε την ασφάλεια να δεις τον κόσμο από ψηλά και να ζήσεις μια πρωτόγνωρη αίσθηση ελευθερίας;
Έχεις ξεδιψάσει με χυμό πορτοκαλιού σερβιρισμένο στην ίδια του την φλούδα;
Έχεις ποτέ αποκοιμηθεί πάνω σε τριφύλλι, γιατί σε νανούρισε μια χορωδία τζιτζικιών ένα καυτό μεσημέρι καλοκαιριού;
Έχεις «πονέσει» ποτέ για την γύμνια των δέντρων το φθινόπωρο ή για τη μοναξιά της θάλασσας το χειμώνα;
Έχεις αισθανθεί συγκίνηση με την έκρηξη ζωής την άνοιξη;

Καλώς ήρθες στον κόσμο μου! Στάσου μια στιγμή να ξαποστάσεις! Σε παρέσυρα σε χιλιόμετρα ζωής σε χρόνο ρεκόρ, σε δύο όψεις ενός γυμνού φύλλου χαρτιού… Μα, δυσκολεύτηκα να βρω τις τελείες, αναζήτησα τις άνω τελείες… Ξέμεινε με τα αποσιωπητικά και τα θαυμαστικά!
Ξέρεις γιατί;
Γιατί είναι άνοιξη, γιατί τα αρώματα του περγαμόντου και της φρέζιας και του νάρκισσου και των ζουμπουλιών είναι μεθυστικά και νοσταλγικά και σε υπνωτίζουν.
Γιατί πλησιάζει το Πάσχα και πρέπει να κατεβάσω τα μαύρα «γυάλινα» παπούτσια απ’ τη σοφίτα. Κι ας φοράνε λευκά την Ανάσταση!

Δήμητρα Ν.

Advertisements