παιδική-χαρά-460x250

Το πρώτο που χρειάζεται να βελτιώσει ο άνθρωπος είναι η οπτική του. Κάποιος είπε πως η ζωή είναι ωραία αν ωραία την βλέπεις. Έχει διαφορά το ωραίο από το όμορφο γιατί το δεύτερο μπορεί να γίνει και άσχημο. Την ωραιότητα θαυμάζουμε. Μια οπτική που κουβαλά στο αμάξι της σκέψης της, κληρονομικά επτά γενιές ανθρώπων, συν το πως παιδαγωγήθηκε στο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον, συν το κοινωνικό και θρησκευτικό status, συν το ανεπανάληπτο του προσώπου το οποίο υπηρετεί…μεγάλος χαμός! γι’ αυτό χρειάζεται να λειαίνονται οι γωνίες μας κάθε τόσο μπας και στρογγυλέψει η οπτική και γίνει κάποτε σφαιρική. Σαν αγκαλιά που κλείνει μέσα της ό,τι προσλαμβάνει και το μεταφράζει κατάλληλα και σωστά και το μετασχηματίζει, του δίνει δηλαδή άλλη προοπτική. Βασικές αρχές λοιπόν είναι:

Αυτό που έχει να παλέψει ο άνθρωπος είναι η λήθη. Οι μεγαλύτεροι ξεχνούν πολύ γρήγορα τους αγώνες της καρδιάς τους, τα καρδιοχτύπια, την αγωνία, τα διλλήματα, την θέληση να τοποθετηθούν στον κόσμο ξεδιπλώνοντας το αληθινό πρόσωπό τους. Γι’ αυτό παγιωμένοι στην κόσμοθεωρία τους, δεν αναζητούν, δεν είναι ευέλικτοι, δεν ακούν, δεν κατανοούν, δεν δέχονται. Συνήθως είναι αυστηροί, απόλυτοι, απαιτητικοί. Ένας νέος διαβαίνοντας από το άγουρο στο ώριμο χρειάζεται χρόνο, ηρεμία, κατανόηση. Γιατί όταν χτίζουμε προσέχουμε. Κι αν πει ο άνθρωπος πως χτίστηκε τότε παγιώνεται. Όλη μας η ζωή είναι ένα απέναντο δάσος που το περπατάμε σιγά, σιγά και το γνωρίζουμε. Αυτό έχει να κάνει με τον εαυτό μας, με τον Θεό με τον συνάνθρωπο. Ο σπλαχνικός πατέρας του ασώτου, τι ωραία μορφή!

Εχθροί του ανθρώπου είναι ο φόβος, ο ψυχαναγκασμός, οι ενοχές, η σκληρότητα. Η ζωή προσφέρεται για να την ζήσουμε όχι για να την κοιτάμε από την κουρτίνα του παραθύρου. Οι αθλητές στεφανόνονται όχι οι θεατές.

Λείπει ο σεβασμός στον πλησίον. Εντιμότατοι πουθενάδες, διαρκείς απουσίες. Τον πλησίον τον σέβεσαι γι αυτό που είναι. όχι για το οικογενειακό του υπόβαθρο, ούτε για τα πτυχία του ούτε για τα χρήματά του. Αξία έχει ο άνθρωπος πάνω απ’ όλα!

Όταν γνωρίζεις τον εαυτό σου, δεν σοκάρεσαι στα λάθη και στις επιλογές του διπλανού σου. Δεν τον κρίνεις. Ξέρεις βαθειά μέσα σου πως είναι άνθρωπος με χαρίσματα και με αδυναμίες. Σκοπός δεν είναι να του την πεις. Κι αν το κάνεις να το κάνεις μόνο για να τον αφυπνίσεις όχι για να τον ακυρώσεις και να τον απορρίψεις.

τι ωραίο το ποίημα του Καβάφη; το ταξίδι έχει αξία.

αυτά για σήμερα! καλημέρα

Advertisements