1074000287_b28d96e42d

Ένας πρωτοετής φοιτητής της σχολής καλών τεχνών συναντά τον καθηγητή του. Κύριε καθηγητά, λέει, θέλω να σας παρακαλέσω να μου μάθετε τα μυστικά της τέχνης ώστε να μην χρειάζεται να παρακολουθήσω τόσα χρόνια την σχολή και να χάσω χρόνο. Θέλω να μου τα μάθετε κι εγώ θα σας αποζημιώσω. Κι ο καθηγητής απαντά: παιδί μου, αυτό δεν γίνεται. Εγώ δεν θα σου μάθω τίποτα, ό,τι μάθεις εσύ θα το μάθεις. Με υπομονή κι επιμονή, με αυταπάρνηση, με θυσίες, με αναζήτηση, με δεκτικότητα, με κριτική σκέψη, με ανοιχτά αυτιά.

Έχουμε ξεχάσει να μαθαίνουμε. Έχουμε ξεχάσει να θωρακίζουμε την υπομονή. Γρήγορα συμπεράσματα. Βιαστικές κριτικές. Γνώση και γνώμες fast food. Ό,τι τρώμε είμαστε. Δεν είναι λάθος. Δεν αντέχουμε τις συγκρούσεις. Αυτές που σε πάνε παρακάτω, ανοίγουν άλλους δρόμους, και οικοδομούν, μορφώνουν. Αδιαφορία. Γιατί; επειδή δεν τα έχουμε όπως τα θέλουμε. Όπως αρέσουν στ’ αυτιά μας. Και προβάλλουμε όλον τον εσωτερικό μας κόσμο, όταν μας πατούν στο κάλο. Όταν φτάνουμε στα «όριά» μας και τότε μόνο βγάζουμε χολή, οι ευγένιες ξεχνιούνται, αυτό το καλοσυνάτο χαμόγελο πέφτει και ξεπηδά στην επιφάνεια όλος ή μάλλον ένα άγνωστο κομμάτι του εαυτού μας.

Κι ενώ δεν έχουμε καταλάβει τι θέλει να μας πει ο άλλος ή καλύτερα προς τα που μας δείχνει. Με μια ταμπελίτσα τον τοποθετούμε στο αρχείο μας και τον ξεχνάμε. Ό,τι κι αν προσπαθεί να μας πει, τον έχουμε απορρίψει. Δεν τον ακούμε, δεν τον παραδεχόμαστε. Μιλάμε για ύψος αρετής κι όμως τα μάτια μας θωρούν τόσο κοντόφθαλμα. Και καλά να έχουμε κοντόφθαλμη οπτική, το λάθος είναι πως βαθειά μέσα μας πιστεύουμε πως είμαστε αναστήματα. Κι αυτό το φανερώνει ο τρόπος μας, το ύφος μας, τα λόγια μας. Και βλέπουμε στον άλλον ό,τι θέλουμε να δούμε, πάντα τα αρνητικά του, ποτέ τα θετικά του. Και τους θέλουμε άψογους, αλάνθαστους. Και βλέπουμε ό,τι πραγματικά έχουμε μέσα μας. Ψυχαναγκασμούς και ενοχές. Άτσαλα προσεγγίζουμε τον άλλον. Και φταίει που σιωπά. Ποτέ δεν αναλογιζόμαστε που λαθέψαμε και που φταίξαμε. Όχι ενοχικά. Αλλά πάντα έχουμε μάθει να τα ρίχνουμε στους άλλους γι’ αυτό και ακατάπαυστα κατακρίνουμε.

Βιαζόμαστε να μάθουμε και να μην μαθητεύσουμε αργά και σταθερά.

Σαν να θέλει το άγουρο αχλάδι να δαγκωθεί και να δοκιμαστεί.

Αφού δεν είναι έτοιμο, είναι σκληρό, στυφό, άγουρο.

Πως μαθαίνεις; αν θέλεις απλά. Με τον χρόνο. Δίχως να το καταλαβαίνεις.

Αν στέκεσαι και συναυξάνεσαι δίπλα σε εκείνον που θέλεις.

Δεν σε μαθαίνει κανείς. Εσύ μαθαίνεις όσο θέλεις.

Και στα δύσκολα και στα εύκολα.

Έχοντας ορίζοντες μπροστά σου!

Advertisements