πακμανΠώς στην ευχή τα κατάφερα έτσι;
Πώς μετέτρεψα έτσι απλά την ζωή μου σε ηλεκτρονικό παιχνίδι, σε pac-man;
Η κάθε μου μέρα και μια καινούρια πίστα.
Στο παιχνίδι όλα αρχίζουν και τελειώνουν με ένα κέρμα.
Το ίδιο επέτρεψα να συμβεί και στην ζωή μου.
Το χρήμα∙ η κινητήριος δύναμη.
Και το παιχνίδι αρχίζει.
Αν έχεις λεφτά συνεχίζεις.
Αν όχι, ένα άσπλαχνο game over εμφανίζεται στην οθόνη σου
-συνήθως δε την πιο κρίσιμη στιγμή της πίστας-.
Βασικά, το παιχνίδι είναι χαμένο από το πρώτο λεπτό,
καθώς είδα την ζωή ως παιχνίδι και τη διαχειρίστηκα ως τέτοια.
Τρέφομαι με ό,τι βρω μπροστά μου: με χαρές μηδαμινές,
με ηδονές πρόσκαιρες, με παρηγοριές της δεκάρας.
Κουκκίδες ευτυχίας.
Αποφεύγω οτιδήποτε κινείται γύρω μου,
κάθετι ζωντανό, δεν το αφήνω να με αγγίξει.
Όταν με πλησιάζει, τρέχω να του κρυφτώ, να του ξεφύγω.
Ψάχνω ταχυδακτυλουργικά τρικ για να ξεφύγω από την πραγματικότητα.
Κυνηγώ φαντάσματα, τρέφομαι από αυτά.
Ένα μικρό, κίτρινο, αχόρταγο, ολοστρόγγυλο μηδενικό με τεράστιο στόμα,
εγκλωβισμένο στη γυάλινη οθόνη του «εγώ» μου.
Αυτό είμαι όλη…
Για το antirisis: Χρυσή Μαρούση

Αλλαγή

Advertisements