Με τρομάζεις εσύ.
Με τρομάζεις, ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο.
Κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Πότε προλάβαμε να φορέσουμε ξένα κλουβιά που διχάζουν; και καμαρώνουμε πως δεν είμαστε σαν τους άλλους.

Τα παιδιά που ανηφόριζαν την πανεπιστημίου ήταν τόσο νέα για να προλάβαιναν να γίνουν δεξιοί ή αριστεροί, φασίστες ή κομμουνιστές. Ήταν, όμως, πατριώτες, επειδή αγαπούσαν την αλήθεια. Όσο αγαπάς την αλήθεια γίνεσαι πιο πατριώτης. Κι όσο πιο μεγάλη είναι η αλήθεια που αγαπάς τόσο πιο πατριώτης είσαι. Αγαπάς την πατρίδα Ελλάδα, την πατρίδα οικουμένη, την πατρίδα ουρανό. Από κάπου πρέπει, όμως, να ξεκινήσεις. Και, σίγουρα, είναι πιο εύκολο να ξεκινήσεις από τα κοντινά. Από τη γη της κατοικίας και της ρίζας σου. Όπως και να ‘χουν τα πράγματα, για ένα σημείο είμαι σίγουρος: Τα παιδιά αυτά ήταν πιο πατριώτες απ΄ όλους τους δοτούς, τους πουλημένους, τους φοβισμένους και τους εξαρτηματικούς της ελληνικής δημόσιας ζωής. (1)

Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει “εγώ”. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέμε “εμείς”. Είμαστε στο “εμείς” κι όχι στο “εγώ”. (2)

(1)μυθιστόρημα «το τέλος ενός ανώνυμου»,  πρ. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, εκδόσεις ΑΚΜΗ, Αθήνα 2003

(2)ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ “ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ”

Advertisements