Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

.                 Στὴν ἐφ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» τῆς 29ης Σεπτεμβρίου 2013, δημοσιεύτηκε μία ἔρευνα μὲ θέμα: «μίσος καὶ βία στὰ σχολεῖα». (Γνωστὸ καὶ ὡς «bullying»). Στὸ κείμενο περιγράφονται φαινόμενα βίας καὶ κυρίως -ὡς ἀπόρροια τῶν γνωστῶν γεγονότων- ἡ δράση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς στὶς τάξεις καὶ τὸν αὔλειο χῶρο. Περιέχεται ἐπιπλέον καὶ δήλωση τοῦ κ. Θ. Παπαθεοδώρου, πρώην ὑφυπουργοῦ παιδείας καὶ πανεπιστημιακοῦ, γιὰ τὸ ζήτημα. Μεταξὺ ἄλλων σημειώνει: «Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι ὁ ρατσισμὸς καὶ ὁ φασισμὸς δουλεύουν πάνω στοὺς κοινοὺς ἄξονες τοῦ ἐκφοβισμοῦ καὶ τῆς ἀπαξίωσης τῶν ἀξιῶν τῆς δημοκρατίας στὸ σχολεῖο, ὅπως καὶ στὴν κοινωνία. Γι’ αὐτὸ συνδέσαμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὴν δράση τοῦ “Παρατηρητηρίου κατὰ τῆς βίας” μὲ τὴν ἀναβάθμιση τῆς πολιτειακῆς παιδείας καί, σὲ πρώτη φάση, μὲ τὴν ἔνταξη στὶς σχολικὲς δραστηριότητες εἰδικῶν προγραμμάτων γιὰ τοὺς μαθητές».

.                 Ὡς συνήθως κανεὶς δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὰ γενεσιουργὰ αἴτια τοῦφαινομένου τῆς σχολικῆς βίας, ἀλλὰ ὅλοι τρέχουν, λαχανιασμένοι καὶ περιδεεῖς, πίσω του. .                 Μίλησε ὁ πρώην ὑφυπουργὸς γιὰ «πολιτειακὴ παιδεία». Ἂν τὸν ἑρμηνεύω σωστά, ὀφείλει τὸ σχολεῖο, κυρίως στὴν κρίσιμη, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία τοῦ δημοτικοῦ, νὰ διδάσκει καὶ νὰ ἐμφυσεῖ στοὺς μικροὺς μαθητὲς τὶς πανανθρώπινες ἀξίες τῆς ἐλευθερίας, τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ. («Πολιτειακὴ παιδεία», μᾶλλον εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ δημοκρατικοῦ φρονήματος. Ἀρέσκονται οἱ «διανοούμενοι» στοὺς γριφώδεις νεολογισμούς). Οὐδεὶς διαφωνεῖ. Εἴμαστε ἡ γενέθλιος χώρα τῆς δημοκρατίας, ὁ τράχηλός μας δὲν ἀντέχει ζυγούς, φασισμοὺς καὶ ναζισμούς. Ἐλέγχεται ὅμως ὁ κ. καθηγητὴς καὶ ὅλο τὸ ἀποσβολωμένο σύστημα-οἱ «συνήθεις χάσχακες» ποὺ θά ᾽λέγε καὶ ὁ Ζουράρις- γιὰ ἀσυμφωνία λόγων καὶ πράξεων: Τί ἐννοῶ;
.                 Στὰ παλαιότερα βιβλία Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου -πρὸ τοῦ 2006- στὸ γ´ τεῦχος Γλώσσας ϛ’ Δημοτικοῦ, στὴν σελίδα 75, περιεχόταν ὁ κλασσικὸς ὁρισμὸς τῆς δημοκρατίας τοῦ Περικλῆ. Τὸ περίφημο χωρίο τοῦ Θουκυδίδη, ἀπὸ τὸ Β,37»… καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἒς ὀλίγους, ἀλλ’ εἰς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται», τὸ πολίτευμά μας λέγεται δημοκρατία, ἐπειδὴ τὴν ἐξουσία δὲν τὴν ἀσκοῦν λίγοι πολίτες, ἀλλὰ ὅλος ὁ λαὸς καὶ οὕτω καθεξῆς. Προφανῶς, ὅταν οἱ συγγραφεῖς «μαγείρευαν» τὰ νέα βιβλία, εἶχαν, πιστεύω, ὑπ’ ὄψιν τους τί περιεῖχαν τὰ παλιά. Γνωρίζουμε ὅτι, ἂν δὲν κατέθετες πιστοποιητικὸ προοδευτικότητας καί… νεοταξικῆς ἀριστεροφροσύνης, ἀνάθεση συγγραφῆς δὲν ἔπαιρνες. Γιατί, λοιπόν, δὲν συμπεριελήφθη τὸ θαυμάσιο κείμενο, «ὁ ὕμνος στὴν δημοκρατία», ὅπως ἀποκαλεῖται, καὶ στὰ νέα βιβλία Γλώσσας; Τέτοιου εἴδους προγραφὲς καὶ λογοκρισίες δὲν συμβαίνουν μόνο σὲ καθεστῶτα, ποὺ διαφωνοῦν μὲ τὸ περιεχόμενο αὐτῶν τῶν κειμένων; Μήπως ἡ φράση τοῦ κειμένου «γιὰ τὰ δημόσια ἀξιώματα προτιμῶνται ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἱκανοὶ καὶ τὰ ἀξίζουν καὶ ὄχι ἐκεῖνοι ποὺ ἀνήκουν σὲ μία ὁρισμένη τάξη» ἦταν πολὺ ἐνοχλητικὴ γιὰ τοὺς «κληρoνομικῷ δικαιώματι» πολιτικοὺς καὶ πολιτικάντηδες τῆς χώρας; Στοὺς πορφυρογέννητους τζιτζιφιόγκους, ποὺ ἀπὸ τὴν μέρα ποὺ γεννιοῦνται χρίονται ὑπουργοί;
.                 Στὸ ἴδιο βιβλίο, φιλοξενοῦνταν καὶ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἀριστουργηματικὴ τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου «Πέρσαι», τὸ περίφημο «ὦ παῖδες Ἑλλήνων, ἴτε, ἐλευθεροῦτε πατρίδ’…», ὁ ὕμνος τῆς φιλοπατρίας. Καὶ αὐτὸκρίθηκε μᾶλλον βαρὺ καὶ δύσπεπτο, ἐθνικιστικό, γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ ἀφαιρέθηκε.Στὸ ἴδιο τεῦχος καὶ ὁ «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», οἱ πέντε πρῶτες στροφὲς τοῦ ἔργου. Στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων, στὸ χρονοντούλαπο καὶ ὁ Σολωμός,γιατί μᾶλλον ἔχει τό …«κουσούρι» νὰ ὀνομάζεται ἐθνικὸς ποιητής. Τὴν ἴδια τύχη εἶχαν καὶ «οἱ Ἀκρίτες» («Ὁ Κωνσταντῖνος ὁ μικρὸς καὶ ὁ Ἀλέξης ὁ ἀντρειωμένος»), ἡ διήγηση γιὰ τὸ τέλος τοῦ Ρήγα Φεραίου, ὁ Κάλβος («παρὰ προστάτας νά ᾽χωμεν»), ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης, ἡ διήγηση τοῦ Κοσμᾶ Πολίτη γιὰ τὶς «τελευταῖες ὧρες τῆς Σμύρνης», τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Κολοκοτρώνη. Ἐκεῖνο τὸ ὡραῖο «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς. Ἐμεῖς, ἂν δὲν ἤμαστε τρελοί, δὲν ἐκάναμε τὴν Ἐπανάσταση».
.                 Ὅταν διώχνεις ἀπὸ τὰ βιβλία κείμενα-πετράδια τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου, μὲ τὰ ὁποία μπορεῖς νὰ διδάξεις τὴν ἄδολη καὶ ὑγιῆ φιλοπατρία καὶ στὴν θέση τους βάζεις «συνταγὲς μαγειρικῆς» -25 πολύτιμες σελίδες ἀφιερώνει τὸ α´ τεῦχος Γλώσσας ϛ´ Δημοτικοῦ στὴν διατροφὴ καὶ στὶς συνταγές. Μία σελίδα ἔπιαναν οἱ στροφὲς τοῦ «Ὕμνου», ἀλλὰ «οὐκ ἦν τόπος» γι’ αὐτόν. Ἡ συνταγὴ γιὰ «μακαρόνια μὲ κιμὰ» (σέλ. 48) εἶναι σημαντικότερο πράγμα -ὅταν, λοιπόν,ἐκπαραθυρώνεις τὴν φιλοπατρία, εἰσέρχονται ἀπὸ τὴν θύρα τὰ φαινόμενα βίας, ρατσισμοῦ καὶ φασισμοῦ. Ὅταν διδάσκει ὁ δάσκαλος, τὸν ἡρωισμό, τὴν εὐγενικὴ παλληκαριά, τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο μέςῳ μιᾶς γάτας, τῆς Σόνιας, (στὸ βιβλίο Γλώσσας ϛ´, β´ τεῦχος) καὶ ὄχι μὲ τὰ κείμενα τοῦ Κολοκοτρώνη τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη ἢ τοῦ Παύλου Μελᾶ (ὑπῆρχε στὸ παλιὸ “Ἀνθολογία” ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ναταλίας Μελᾶ, στὸ ὁποῖο περιγραφόταν τὸ ἔνδοξο τέλος τοῦ ἀθάνατου ἥρωα. Τὸ πέταξαν…) τότε τὴ θέση τῶν ἡρώων, τὴν παίρνουν κομματοθρεμμένοι τυχοδιῶκτες καὶ λοιποὶ ὑλακτοῦντες κρετίνοι. Ἡδημοκρατία, ἔγραφε ὁ Μπρεχτ, χρειάζεται ἀδιάκοπη σφυρηλασία. Πρέπει νὰ τὴν χτυπᾶμε ὅπως τὸν πάσσαλο, γιὰ νὰ βυθιστεῖ πιὸ βαθιὰ στὸ χῶμα. Ἡ δημοκρατίαἐκτρέφεται καὶ γαλβανίζεται ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ τὴν παράδοση, αὐτὰ ἀκριβῶς ποὺ φρόντισαν νὰ μαγαρίσουν καὶ νὰ ποινικοποιήσουν οἱ ἡμιμαθεῖς φανατικοὶτῆς ψευτοπροόδου, ποὺ ἐμφιλοχώρησαν καὶ στὰ πανεπιστήμια, ποὺ γράφουν σχολικὰ βιβλία καὶ ἐκπονοῦν ἀναλυτικὰ προγράμματα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀνδρωθοῦν γενιὲς Ἑλλήνων, χωρὶς τὰ ἀπαραίτητα πνευματικὰ ἀντισώματα, χωρὶς αἴσθημα ἀλληλεγγύης, χωρὶς τῶν παππούδων μας «καθαρὸ μέτωπο», χωρὶς Χριστὸ καὶ ἀγάπη πρὸς τὴν «μεγαλόψυχη στὸν πόνο καὶ στὴ δόξα» πατρίδα μας, ὅλα ἔκφραση ζωῆς καὶ στάση ψυχῆς, ποὺ δυνάμωναν τὴν ἀντοχὴ καὶ τὴν καρτερία τοῦ λαοῦ στὶς τραγικὲς ἐθνικὲς περιπέτειες. Ἂς μὴν θρηνοῦν ἐπὶ τῶν ἐρειπίων οἱ ταγοί. «Ὅταν τὰ μῆλα εἶναι ξινά, δὲν φταῖνε τὰ μῆλα, φταῖνε οἱμηλιές», κατὰ τὸν ἀείχλωρο λόγο τοῦ Πατροκοσμᾶ.
.             Ὁ Παῦλος Μελᾶς, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας, ποὺ σὲ λίγες μέρες (13 Ὀκτ.) τιμοῦμε τὴν μνήμη του, «ἄσπιλος σὰν φῶς», ἔγραφε στὶς 15 Σεπτεμβρίου τοῦ 1904, στὴν ἀγαπημένη του γυναίκα: «…Διαρκῶς ἐρωτοῦσα τὸν ἑαυτόν μου ἂν εἶχα τὸ δικαίωμα ἐγὼ νὰ συλλάβω οἱονδήποτε ἄνθρωπον, ὁσονδήποτε κακοῦργος καὶ ἂν εἶναι, νὰ τὸν τραβήξω ἀπὸ τὴν οἰκογένειάν του καὶ νὰ τὸν φονεύσω. Καὶ διαρκῶς  ἀπαντοῦσα ὄχι, ὄχι…». Συνεχίζει παρακάτω: «…Ἐγὼ ὅμως οὐδὲν ἄλλο στήριγμα, πλὴν τῆς πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὸ ἔθνος μου ἀγάπης, ἔχω. Μὰ τὴν ἀλήθειαν πολὺ θὰ τὰ ἀγαπῶ καὶ τὰ δύο, διότι καίτοι ὑποφέρω, καίτοι κλαίω, θ’ ἀφήσω νὰ γίνη ἐκεῖνο ποὺ ἀπεφασίσθη».
.             Τὰ γεμάτα καλοσύνη λόγια τοῦ ἥρωα, ποὺ διδάσκουν τὴν εὐγένεια, τὴνἐπιείκεια, τὴν αὐταπάρνηση καὶ τὴν θυσία, ὄχι γιὰ ἰδιοτελεῖς σκοπούς, ἀλλὰ γιὰτῆς πατρίδος τὴν  ἐλευθερία, δὲν ἔχουν θέση σὲ σχολικὰ βιβλία, ἐνῶ τὰνιαουρίσματα γατιῶν βρίσκουν σελίδες. Γιατί ἐκπλήσσονται καὶ ἀποροῦν οἱ«σάπιες μηλιὲς» τῆς πολιτικῆς, ποὺ ἀγρίεψαν τὰ παιδιά; Ὅταν συκοφαντεῖς τὴν ἱστορία τοῦ λαοῦ μας, γράφοντας πὼς τὸ ’40 κρύφτηκε λόγῳ δειλίας στὰ ὑπόγεια (Γλώσσα Ε´ Δημοτικοῦ), ἐξομοιώνεις τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο μὲ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα (Γλώσσα ϛ´ Δημοτικοῦ), ἐξυμνεῖς τὴν παιδεραστία (Γλώσσα Α´ Γυμνασίου), διασύρεις τὴν οἰκογένεια, ἐπαινώντας τὶς «ἀπιστίες» τῶν γονέων (Γλώσσα Β´ Γυμνασίου) καὶ «προσφέρεις» στοὺς μαθητὲς κείμενα τοῦ τηλεαστρολόγου Λεφάκη γιὰ τὰ ζώδια, ποὺ «εὐνοοῦν τὶς ἐρωτικὲς σχέσεις», τότε τὰ παιδιὰ σοῦ ἐπιστρέφουν, ὡς «ἀντίδωρο», τὰ δηλητήρια καὶ τὶς ἀναθυμιάσεις, ποὺ εἰσπνέουν μέσῳ τῶν σχολικῶν βιβλίων. Καὶ στὰ σχολεῖα δὲν χρειαζόμαστε «παρατηρητήρια κατὰ τῆς βίας», ἀλλὰ νὰ ἀνοίξουν τὰ κρατητήρια γι’ αὐτοὺς ποὺσκοτώνουν τὴν δημοκρατία, τὴν φιλοπατρία καὶ τὴν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ λαοῦ στὰσχολεῖα…

Advertisements