Θέλοντας να σας ευχαριστήσω για την πρότασή σας
να παρακολουθήσουμε ή πιο ταιριαστά να γίνουμε ένα
με το χθεσινό συναπάντημα της ωραίας μοναχοκόρης Κρήτης και του ταπεινού ήρωα Πόντου,
μοιράζομαι μαζί σας κάποιες σκέψεις
που σα μέλι και σαν κρασί παλιό μέστωσαν στην ψυχή μου,
καθώς γαλήνεψα μες την απλότητα της ανεπιτήδευτης ελληνικής παράδοσης.

Ευχαριστώ..

Όλα ξεκίνησαν από την αιώνια μάχη..

Στα χέρια πιάστηκαν με ασπίδες και σπαθιά οι δυο παλιοί εχθροί.. ο καλός και ο άλλος εαυτός.

Έπειτα ο ήχος της καρδιάς δυνάμωσε κι αντήχησε κρουστός καθώς δυο βέργες πάλλονταν στο δέρμα

σαν να χτυπούν επίμονα των Ουρανών την πύλη που κάποτε για όλους τους «αθάνατους» θέλει πλατιά να ανοίξει.

Κι ύστερα πέρασε ο μέσα μας εμφύλιος χαμός κι όλα έγιναν χορός.

Τα βήματα έσυραν ο βαθύς αναστεναγμός του αχόρταγου ζυγού μα κι ο αέναος πόθος για αυτή τη γλυκιά ελευθερία της ψυχής. Ντυμένοι κι οι δυο την αυθεντική πατρική λεβεντιά και την αρχοντική μητρική σεμνότητα, άλλοτε πατούν τη γη βαριά σαν πένθος που λυγάει για λίγο και ευθύς ανασταίνεται κι αλλάζει σε δύναμη άτρωτη και δίψα για ειρήνη. Κι άλλοτε αέρινα κι αγέροχα αλαφροπατά σα φύλο, σαν τρυγόνα και σαν αετός περήφανος που δε τον σκιάζει ό,τι κράζει τον κίνδυνο που παραφυλά. Ετούτο τον χορό τον τρέμει και τον σέβεται κι αυτός ο Χάρος!

Οι πρόγονοί μας πιότερο τη ζωή λογάριασαν παρά το φόβο του φευγιού της.

Με πείσμα άγιο και αίμα πορφυρό, φαίνεται να απαίτησαν από τον ίδιο το Θεό πλάτες γερές για να σηκώσουν τίμια τον Ένα Σταυρό! Και Αυτόν έκαναν Σημαία! Με καθάριο λευκό και ολοζώντανο γαλάζιο της Ελπίδας που επιμένει να ανασαίνει στην αιωνιότητα, κέντησαν το νόημα της ζωής με το νήμα της ζωής τους! Η αγνή Ελευθερία και η σοφή μνήμη του τρομερού μα ταλαίπωρου και νικημένου θανάτου, γέννησαν μια μοναδική Παράδοση που δεν παραδίδει τα όπλα μήτε πριν, μήτε μετά της γης το τέλος! Έγινε η ίδια όπλο για να πολεμά του χρόνου κάθε λήθη..

Κι αναρωτιέμαι..

Είναι τάχα οι στροφές τούτης της γης που μας ζαλίσαν;

Μην είναι οι χοϊκές ροπές της «φτιασιδωμένης κι άβουλης ψυχής» που είναι φορές που λες κατάντησε και πάει..;

..τότε μια ήσυχη φωνή μου απαντάει:

 

Πόσες φορές ο νους σε απατάει συλλογίσου!

Οι Σειρήνες σου είσαι εσύ κι οι λογισμοί σου!

Τι περιμένεις!

Τι φοβάσαι!

Θυμήσου!

Μάθε και Εξαγνίσου!

Χ.Κ.

Advertisements