cf83cf85cebdceb8ceb7cebcceb1

 

 

 

 

 

 

 

 

Βράδυ σε νοσοκομείο. Συνομιλία με τον ασθενή.

Ακούω συμβουλές πρωτότυπες από την εμπειρία του.

Αποσταγμένη από τα λάθη του. «Δεν κάνεις καλά».

Το δέχομαι γιατί ξέρω πως δεν το λέει με εμπάθεια.

Δεν θέλει να μου την πει.

Θέλει να με σώσει από κακοτοπιές που ο ίδιος πέρασε!

Είδα πως αυτό δεν γίνεται έτσι, απόφευγέ το.

Περπατώ στο διάδρομο. Ασθενείς στα δωμάτια.

Κυρίως ηλικιωμένοι. Με «χιόνια» στα μαλλιά.

Ώρα 10. » Να ζήσεις Νικόλα και χρόνια πολλά

μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά…

Ακούγεται από το απέναντι σπίτι.

Το επόμενο πρωί κάποιοι επισκέπτες στο διάδρομο συζητούν.

Θέμα, η σημερινή κατάσταση και οι πολιτικές διαστάσεις.

«Το σύστημα φταίει, αυτό μας διαμορφώνει.

Αυτοί φταίνε μας μάθανε στα λεφτά και τώρα…»

Μου θύμισε την απάντηση του Αδάμ

«Η Εύα φταίει αυτή μου το έδωσε»

«Το φίδι φταίει, έτσι μου είπε»

Εκεί κατανόησα καλύτερα πόσο συγγενής είμαστε με τον Αδάμ.

Τι φταίμε εμείς που ο Αδάμ έφαγε τον καρπό;

Είμαστε ένα, απλά.

Στο μετρό κλάμα μωρού.

Φωνή ελπίδας.

Φωνή μιας νέας ζωής.

Πως αλλάζεις;

δεν ξέρω.

Ισχυρή θέληση

μετά προσθέτεις ταπείνωση.

αποδέχεσαι από που είσαι

δίχως να εγκαταλείπεις τη διάθεση για

συνεχή και αδιάκοπη βελτίωση.

Ανοιχτό μυαλό. Ακούς. Δέχεσαι.

Παλεύεις.

Δεν αλλάζεις για να ικανοποιείς

τις απαιτήσεις και τα θέλω των άλλων

αλλά για να τοποθετείσαι

και να αντιμετωπίζεις.

Αναγνωρίζεις την αξία σου.

Ένα νοσοκομείο σε διδάσκει

αν θες να μάθεις.

Ένα μωρό σου υπενθυμίζει

τα πρώτα όνειρα που

εγκαταλείπεις συνήθως γιατί ξεβολεύουν

γιατί προτιμάς την προσωπική ευχαρίστηση

ποιός τα κάνει τώρα αυτά;

η αλλαγή πάντα πρόκληση!

στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα!

η απάντηση;

άλμα γρηγορότερο από τη φθορά!

ενεργοποίηση.

Advertisements