398122_10151353075351897_531353832_n

Σου έχει τύχει να μεθύσεις δίχως να πιεις αλκοόλ; τόσο πολύ να ηρεμήσει η ύπαρξή σου που να απολαμβάνει την ησυχία της νύχτας. Τότε που εγκαταλείπεις την βουή και τη φασαρία και βρίσκεις τη φύση όσο πιο ατόφια μπορείς προκειμένου να αφεθείς πάνω της ξεφορτώνοντας τα δισάκια που καθημερινά παλεύεις να ταχτοποιήσεις. Την ώρα ακριβώς που ακουμπάς το κεφάλι σου σε μια πέτρα ή στο χώμα και εναποθέτεις το σώμα σου στη μητέρα γη, «φυτεύεις» εκεί τις σκέψεις σου, αδειάζει το κεφάλι σου, όταν ξαπλώνεις στο χώμα  βλέπεις μόνο ουρανό, μόνο αστέρια, μόνο δέντρα υψωμένα. Και είναι αλήθεια πως ό,τι δεν θωρείς δεν υπάρχει. Και υπάρχει ό,τι παρατηρεί ο οφθαλμός. Αν στρέψεις αλλού τα μάτια παύει να υπάρχει το ορώμενο. Όταν βλέπεις ουρανό καθρεπτίζεσαι και σιγά, σιγά ακούς την ανάσα σου. Και μ’ αυτή βάζεις όλο τον κόσμο στα πνευμόνια σου. Αφουγκράζεσαι στην ησυχία κινήσεις αλλιώτικες του νου, μπορείς να μπεις σε διαδικασία αυτοκριτικής όσο αντέχεις. Για να αντέχεις πρέπει να έχεις καρδιά γενναία. Περνά η ζωή σου τέτοιες στιγμές γρήγορα σαν φιλμάκι από μπροστά σου. Ώρες αγωνίας και πόνου που φαίνονταν ατέρμονες, στιγμές χαράς και ευτυχίας που δεν τις χόρταινες και άγγιζαν αιωνιότητα. Βλέπεις που γέρνει η πλάστιγγα. Κοιμάσαι τότε με γαλήνη και αταραξία και ξεκουράζεται η ψυχή σου. Κάποιος αέρας θα σε ξυπνήσει για να επιστρέψεις νωρίς στην καθημερινότητα με εφόδια, σαν τον Μωυσή που γύρισε με τις πλάκες των εντολών από το όρος.  «Θέλει μαστοριά η ζωή» μου ‘χε επισημάνει ένας ηλικιωμένος κάποτε που συναντηθήκαμε σε ένα πηγάδι στο χωριό. Μου το ‘πε με τέτοια κατάσταση σα να μου ‘λεγε…ερε να μου να στην ηλικία σου! και τι δε θα κανα! τον κόσμο θα χαλούσα! Όσο σφίγγεις τις γροθιές σου τόσο ο φόβος συρρικνώνεται και καταλαβαίνεις πια πως είναι ένα παιχνίδι του μυαλού ανυπόστατο. Στη φύση μαθαίνεις τις νύχτες στη ζωή παλεύεις να κάνεις μόνιμο το άφθαρτο στο πετσί σου. Κι όλα αυτά μοιάζουν με πηγή δροσιστική που ξεδιψά το πρόσωπό σου σε τούτη τη γη, αρκεί να φτάνεις όπου δεν μπορείς κι έτσι εσύ μόνο εσύ να γράφεις την ιστορία σου και την πορεία σου, ώστε να γίνεται εγχειρίδιο μαστοριάς, προοπτικής και έμπνευσης  στη ζωή για τους επόμενους όταν πια θα έχεις χιονισμένα μαλλιά και μάτια γεμάτα φωτιά. Αλλά τότε μόνο από το παράθυρο θα μπορείς να αγναντεύεις. Μη φοβάσαι οι ζωντανοί πονάνε, οι πεθαμένοι δε νιώθουν!  Νιώσε, αγάπα, γέλα, είν’ η ζωή μια τρέλα!…που θέλει μαστοριά. Αυτά.

Advertisements