330791_KidHuggingTree_NorthCarolina_EmSartor_620x588

Πήγα στην ετήσια γιορτή ενός πολύ καλού νηπιαγωγείου. Οι μικροί μας φίλοι παρουσίασαν την ιστορία της Ελλάδας κατά περιόδους. Από τους αρχαίους χρόνους μέχρι τους σύγχρονους. Παρατηρούσα αυτά τα πλασματάκια και συνειδητοποίησα πως βλέπω το μέλλον. Να δείτε κάτι βλέμματα, κάτι μάτια φρέσκα, ζωντανά, φωτεινά! Αξίζει σκέφτηκα κανείς να χτίσει ένα σχολείο, αξίζει πολλά! Έπειτα στο τρένο ο νους μου γύριζε στη διαπίστωση πως κανείς δεν ασχολείται ουσιαστικά με τα παιδιά, με το μέλλον. Οι μεγαλύτεροι κουρασμένοι δεν έχουν αποθέματα…Καθώς επέστρεφα συνάντησα στη γειτονιά μια φίλη καλή και μιλήσαμε αρκετή ώρα μιας και δεν της έκρυψα τον ενθουσιασμό μου από αυτή την γιορτή που είχα παρακολουθήσει και εφόσον κι αυτή είναι εκπαιδευτικός. Με είπε κάποια στιγμή για ένα κοριτσάκι στο γυμνάσιο που μπήκε στην τάξη και της λέει: «μια αγκαλιά θέλω κυρία, μια αγκαλιά». Και άλλα περιστατικά που την παρακαλούν οι μαθητές προς το τέλος της ώρας να σταματήσουν το μάθημα και να συζητήσουν. Στην έκκληση του παιδιού για μια μόνο αγκαλιά, τα μάτια μου «λύγισαν».Δεν κοστίζει μια αγκαλιά αλλά είναι ακριβή, δυσεύρετη. Αγκαλιές δεν πουλιούνται μόνο χαρίζονται και για να αγκαλιά-ζεις όχι μόνο με τα χέρια πρέπει να ‘χεις χορτάσει αγκαλιές! να κάνεις τον άλλον δικό σου καθώς τον τοποθετείς στην καρδιά σου, εκεί που αναπνέεις. Τι σπουδαίο! μπορεί και να μην αγκαλιάζεις  συνέχεια τον άλλον, αλλά να γίνεται η παρουσία σου κάθισμα αναπαυτικό που ξεδιψάσει η ψυχή του. Αυτό είναι δωρεά από χαριτωμένους ανθρώπους!που παλεύουν να λειαίνουν τις γωνίες τους. Πόσο ένα παιδί τρέφεται και δυναμώνει με μια αγκαλιά από πρόσωπα αγαπημένα! πόσο ανάγκη την έχει και πόσο λείπει. Δεν το μεγαλώνουν μόνο τα χρήματα ή τα χατίρια, τα ρούχα και τα φροντιστήρια αλλά η διάθεσή μας να ασχοληθούμε μαζί του με αφοσίωση, μιας και το δυσκολότερο κατόρθωμα είναι να «χτίσεις» ανθρώπους που στέκονται σωστά.

Advertisements