Σαν ταξιδεύουν σ’ άλλη γη κι άλλα μέρη, στην άλλη βιοτή φίλοι που περάσαμε μαζί στιγμές, ώρες, μέρες…όσοι μένουμε πίσω είμαστε σιωπηλοί, σκεπτικοί, με μάτια καρφωμένα στο χάος και στη θύμηση του προσώπου που λίγο πριν χαιρετηθήκαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε. Πόσο μάλλον αν με τον άλλον γνωριζόσαστε από παιδιά στην κατασκήνωση. Είναι αυτή η δίψα για ζωή και αυτό το παρόν που συνεχώς γίνεται παρελθόν και αυτό το άγνωστο μέλλον που ενσαρκώνει το τώρα. Και δεν μπορεί ο άνθρωπος να κρατήσει το χρόνο γιατί τον έφτιαξε μόνο για να εξυπηρετείται. Δεν υπάρχει χρόνος γι’αυτό και δυσκολεύεται να τον χωρέσει και να τον αντέξει. Υπάρχει μόνο το τώρα και είναι διαρκής η πρόσκληση και η πρόκληση για να το ζούμε δυνατά, γεμάτα, ζωντανά. Προσφέρεται αδιάκοπα το «νυν» για να γεμίσουν οι ζωές μας με φως. Με το φως που καρπώνεται (ο άνθρωπος του άνω-θρώσκω στην ολότητά του) όταν σχετίζεται με τον συνάνθρωπο. Να διώχνει το φόβο που υψώνει τείχη, τις άμυνες που απομακρύνουν τις καρδιές, την αδιαφορία που αφυδατώνει την επικοινωνία και να μπολιάζει την αντιμετώπισή του με θάρρος, γενναιότητα, εφευρετικότητα, έμπνευση, αν όχι αγάπη, συμπάθεια και κατανόηση για να δημιουργεί δεσμούς με τους συνανθρώπους του. Σήμερα είμαστε παρόντες μπορεί και αύριο παρόντες μα και απόντες. Κανένας δεν είναι δεδομένος, κανένας δεν ξέρει πότε θα ταξιδέψει για την αγκαλιά του άλλου κόσμου. Κι όταν αποχωριζόμαστε κάποιο πρόσωπο που σχετιζόμασταν μέχρι πρότινος, ο νους μένει εκστατικός στις μνήμες και στο άψυχο σώμα. Δεν είμαστε πλέον live με τον άνθρωπό μας. Η πληροφορία αδυνατεί να χωρέσει στο περιγραπτό μας σώμα. Και αναζητά η σκέψη στιγμές του παρελθόντος για να αλλάξει το παρόν, μα δεν μπορεί πια μπροστά στο θάνατο. Αναζητά ο λογισμός τότε τις αρετές του ταξιδιώτη και μόνο αυτές μπορεί να βρει. Από αυτές να διδαχθεί και σε αυτές να μαθητεύσει που βρήκαν τόπο κατοικίας και ανάπτυξης στο πρόσωπο αυτό. Πόσο σημαντικός είναι καθένας που έχουμε γύρω μας! Πόσο γρήγορα φεύγει η ζωή για να μένεις να κοιτάς με εμπάθεια το δάχτυλο όταν σου δείχνουν το φεγγάρι. Ηρεμείς σαν πιστεύεις στην αντάμωση, στην Ανάσταση. Ηρεμείς και επιστρέφεις στην καθημερινότητα πιο χαλαρός προς τους άλλους, με μεγαλύτερη διάθεση για αγώνα βελτίωσης, με ένα χαμόγελο και μια μεγάλη αγκαλιά σε όσους εκτιμάς και σε όσους βαριέσαι να τους πεις καλημέρα. Γυρνάς και παλεύεις για όλα μιας και δεύτερη ζωή δεν έχει…προπαντός όμως χτίζεις σχέσεις δυνατές γιατί αυτές είναι η κληρονομιά μας και από αυτές κρινόμαστε τελικά μπροστά στον Κριτή. Επαναπροσδιορίζεις τη ζωή σου. Δίνεις σημασία σε όσα στ’ αλήθεια έχουν σημασία και ουσία. Σκέφτεσαι πως είμαστε άνθρωποι και όχι πέτρες σκληρές, ούτε αγρίμια.

Φίλε μου αντίο. Με δίδαξες πάρα πολλά! η μαχητικότητά σου, η λεβεντιά σου, η αρχοντιά σου, η καλή σου καρδιά, η ηρεμία σου, το γέλιο σου, η ζωντάνια σου, η έλξη να βλέπεις πέρα από τα προφανή, στο βυθό άλλους κόσμους, η ετοιμότητά σου, είναι λίγες μόνο γωνίες από το συγκροτημένο πρόσωπό σου. Σίγουρα δεν θέλεις οι φίλοι σου να κλαίνε, συγχώρεσέ μας. Θα σε θυμόμαστε γελαστό και κεφάτο! Σ’ευχαριστούμε για όλα.

Χριστός Ανέστη – Αληθώς Ανέστη εσύ σίγουρα το ζεις live πια, είσαι παρών στην ανέσπερη ημέρα της Ανάστασης που πίστευες.Μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων, την ψυχήν του δούλου σου, Σώτερ, ανάπαυσον, φυλάττων αυτήν εις την μακαρίαν ζωήν, την παρά σοι, φιλάνθρωπε. Θεός σχωρέσοι Γεώργιε.

rrrttttt

Advertisements