11007-fylakes_14_1_2012.jpg

Φτερούγισμα
Υπομονή
Λύτρωση
Αγάπη
Κατανόηση
ή απλά, Συγχώρηση..

Ίσως να έχεις δει εκείνη την ταινία που ο Τομ Χανκς υποδύεται το ναυαγό.
Σε μια στιγμή, ένα ατύχημα.
Σκοτάδι.
Χάνει τα πάντα, εκτός από τη Ζωή του.
Φως.
Βρίσκεται απομονωμένος σε ένα νησί.
Πόσα πολλά ονόματα θα μπορούσαμε να δώσουμε
σ’αυτό το συγκεκριμένο νησί..:

Μοναξιά
Φόβος
Ανάγκη
Επιβίωση
Όρια
Αντοχή
Αγωνία
Πάλη
Ξέσπασμα
Έκπληξη
Ελπίδα
Χαρά
Λύπη
Χαρμολύπη

“..είναι φορές που χάνομαι, φορές για να με βρίσκω..
..κι ειν’ της ζωής μια γοητεία αυτό το ρίσκο..”

Ο ήρωας μοιάζει ολότελα χαμένος αλλά μέσα από μια παλίρροια γεγονότων,
τελικά τα κύματα τον ξεβράζουν για να τον ακουμπήσουν στην ακτή της ζωής.
Λες και χάθηκε επίτηδες για να μπορέσει να ανακαλύψει τον αληθινό του εαυτό..

Ένα τέτοιο ¨νησί¨ επισκεφτήκαμε σήμερα..
Είχαμε μόνο λίγες ώρες για να δούμε από κοντά κάποιους ¨ναυαγούς¨
που επιμένουν
και περιμένουν
και ζουν
γιατί σε κάτι ελπίΖουν.
Στα χέρια μας σακούλες πράγματα για τους έφηβους τρόφιμους
αδερφούς – ¨εγκληματίες¨..
Στην αρχή ο φύλακας, ύστερα ο έλεγχος, η εγκληματολόγος, η συνεννόηση
και μετά η ¨ξενάγηση¨..
Κι άλλοι φύλακες.. διάδρομοι, βαριές καγκελόπορτες ανοίγονται μπροστά μας..
Η καρδιά μου σφιχτή σαν τη γροθιά μου,
μέχρι που βλέπω τα παιδιά.
Τα βλέμματά μας συναντιούνται..
Αμηχανία.
Κάποιοι μας παρατηρούν, χαμογελούν, άλλοι αδιαφορούν..
Για λίγο φοβάμαι μα έπειτα συνέρχομαι..
– Γιατί να φοβάμαι;

Πάμε να δούμε το σχολείο.
Ένα από τα κλειδιά αυτού του παράξενου Παραδείσου, τα κρατάει τώρα ο κύριος Πέτρος.
Τα λόγια του αγκαλιάζουν τα παιδιά σα να είναι δικά του. Η έγνοια του.
Υπήρξαν φορές που έχασε τον ύπνο του γι’ αυτά.. κι αυτός και άλλοι άξιοι συνάδερφοι.
Μαζί κοπιάζουν με χίλιες δυο ιδέες για να γκρεμίζουν
και να χτίζουν καθημερινά μια φυλακή που δε φυλακίζει..
Ελλείψεις υλικές από τη μία, απόθεμα καρδιάς από την άλλη.
Θεέ μου, δίνε τους δύναμη για να έχουν να μοιράζουν σε όλους.

..επόμενη σκέψη..
– Και μετά από εκεί τι γίνεται με αυτά τα παιδιά;

..η απάντηση με αφόπλισε,
όταν στον πίνακα μιας μικρής τάξης,
λίγο φως είδα να αναδύεται
μέσα από λέξεις σιωπηλά ηχηρές, απλές κι αληθινές..

..έγραφε:

“ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ
ΧΑΡΑ = ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΛΥΠΗ = ΠΑΘΗ, ΣΤΑΥΡΩΣΗ

..τὰ ἀδύνατα παρὰ τῷ ἀνθρώπω δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ..”

..όλα τούτα ομολογώ πως δεν τα συνειδητοποίησα μονομιάς..
..ήρθα στο σπιτάκι μου, ξεκουράστηκα και αργότερα ένωσα τα κομμάτια..
..ετούτο που είδα ολοκάθαρα είναι πως έχω:

το Θεό μου
την οικογένειά μου
τους λίγους και καλούς μου φίλους
όσους αγαπάω και μπορεί να μην το ξέρουν
όσους με αγαπούν και μπορεί να μην το ξέρω
την υγειά μου
το φαγάκι μου
το σπιτάκι μου
τη γωνίτσα μου
τα γράμματα που μ’έμαθαν να σου μιλάω, να εύχομαι και να προσεύχομαι.
..και τόσα ακόμα που αγωνίζομαι να δω..
..μα έχω και μια φίλη που τη λένε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
..δώσαμε τα χέρια και ανταλλάξαμε την τελευταία μας κουβέντα με μια ευχή..

*Καλή Ανάσταση*

Advertisements