Έρχονται ώρες που η καρδιά μου πάλλεται δυνατά. Που εδώ στο στέρνο μέσα μια δύναμη φουντώνει. Με γαργαλάει γλυκά. Τα μάτια μου ανοίγουν και προσέχουν το καθετί. Μπορεί να καταλαβαίνω περισσότερα από όσα δείχνω πως καταλαβαίνω απλά για να έχουν την ικανοποίηση αυτοί που νομίζουν πως με ξεγελούν πως το καταφέρνουν, αφού σ’ αυτό περιμένουν να βρουν χαρά. Στη ψευτιά που σηκώνει τείχη και δημιουργεί αποστάσεις. Το βήμα μου γίνεται πιο γρήγορο. Ακούω τις ανάσες όσων με προσπερνούν. Τα χέρια μου σχηματίζουν γροθιές. Κάθε φωνούλα που μου τραγουδά να τα παρατήσω δέχεται γροθιά και σωριάζεται. Κάθε σχοινί που πάει να μου κόψει τη φόρα, κόβεται από τη φόρα μου. Κάθε στραβή σκέψη που θα εμποδίσει την επικοινωνία μου με τον άλλον που έχω απέναντί μου προσπαθώ να την αναχαιτίσω.

Η απόφασή μου να ζήσω το εδώ και το τώρα στο έπακρο, ανταμώνει με αυτή τη μόνιμη βιασύνη που ζεις τώρα κάτι και σκέφτεσαι συνεχώς το επόμενο με αποτέλεσμα και το τώρα να χάνεις και το αύριο. Η γροθιά μου, κοπανάει το τραπέζι και το τραντάζει και μέσα από αυτή την κίνηση λευτερώνεται το μυαλό μου από αυτή τη φυλακή. Αυτή η κίνηση φανερώνει πόσο ζωντανά ζω το τώρα. Κι είναι η τρέλα η καλή αυτή που κρατά την καρδιά μου ζωντανή. Είναι αυτή η προσωπική προσπάθεια για αφύπνιση και ενεργοποίηση. Είναι αυτή η θέληση να μην περνά η ζωούλα μου στο περίπου, ούτε οι κινήσεις μου και οι εκφράσεις μου σε μιμήσεις συμβατικές. Είναι αυτή η αντίσταση σε ολόκληρο αυτό το κατεστημένο το εγκατεστημένο εντός μου. Αυτό με αφοπλίζει και με λυγίζει. Ο κόσμος, τα πρέπει και τα μη, τα δεν γίνεται, τα είσαι καλά τώρα; σοβαρέψου! το σωστό αυτό είναι…και δεν κατάλαβα ποτέ ποιος καθορίζει γενικά το σωστό σε μια κοινωνία ανεπανάληπτων προσώπων; τα θεαθήναι και τα θέατρα για να ικανοποιηθούν οι άλλοι και να μη με ζαλίζουν, όχι τόσο εγώ. Είναι αυτή η τρέλα που με κάνει να τρέχω μες τη βροχή και να λέω τι ωραία μέρα. Αυτή η τρέλα που τρολλάρει και κοντράρει το γυαλιστερό κόσμο της επίφασης και του δήθεν. Αυτή είναι που μου αφαιρεί το άγχος, με κάνει να βρίσκω άλλες οπτικές από αυτές που μου προσφέρονται και τις βαριέμαι. Με σμιλεύει και με ντύνει με ανάπαυση, ηρεμία και ψυχραιμία.

Κι όποιος μείνει δίπλα μου σ’ αυτές τις δοκιμές και σ’ αυτά τα όρια που φτάνουν στο γκρεμό δίχως να με τραυματίζουν αλλά να ξεδιπλώνουν άλλες γέφυρες, είναι για ‘μένα άξιος! τον θέλω τότε όχι μόνο δίπλα μου αλλά και μπροστά μου για να ταπεινώνομαι. Διψάει η ύπαρξή μου για αλήθεια. Κι όταν βρίσκεται ή χαρίζεται ξεκουράζεται η ψυχούλα μου και το μυαλό μου. Είναι αυτό το μεθυστικό χάιδεμα του νου που σε κάνει να ξεπερνάς το τσόφλι αυτού του κόσμου και να γεύεσαι τη σχέση έτσι ώστε να έχεις στο στόμα σου τη γεύση του χορτασμένου. Η τρέλα θα σώσει τον κόσμο! αυτή η ωραία κινητήρια τρέλα που δυναμιτίζει όποιον τη φορέσει,  δεν ξέρει τι θα πει savoir vivre και έχει την ομορφιά της αυθεντικότητας, του αυθόρμητου, του ατελούς τελείου. Το αλλιώτικο και πολλές φορές για τον κοντόφθαλμο κόσμο αλλόκοτο, επειδή ακριβώς το άφησε να πεθάνει και δεν το ‘χει πια. Αν προκαλείς την κακία μου επειδή άνθρωπος είμαι κι εγώ δεν θα κάτσω έτσι.

Δεν μπορώ τότε παρά να συγχωρώ, να αγκαλιάζω, να χαμογελώ, να παλεύω, να μοιράζομαι, να κλείνω τα αυτιά μου στην κακία και τη μιζέρια και να ακούω την καρδιά μου που κρατιέται ζωντανή από αυτή την τρέλα, να μην κρατά τίποτα για την ίδια, να παίρνει και να δίνει αίμα. Κι έτσι να γεμίζει το περιγραπτό του κορμιού μου. Αυτές οι στιγμές με δυναμώνουν όταν ολισθαίνω. Είναι το χέρι που σφίγγουμε για να κρατηθούμε όρθιοι και το φιλί που ακουμπάμε στον άλλον μη μπορώντας να του πούμε με λόγια πόσο σημαντικός είναι και πόση αξία έχει για μας. Πως αυτός είναι ο παράδεισος αν εγώ τον αξιωθώ.

Αυτή η σκλαβιά του πνεύματος, της ξεροκεφαλιάς μας είναι η πιο επικίνδυνη κι αυτή η τρέλα ο πόλεμός της, ο αγώνας για τη λευτεριά! Η ζωή μοιάζει με νόμισμα…μια φορά το «ξοδεύεις»…την ιστορία σου εσύ τη γράφεις.

Advertisements