βλαστάριΑπο την Κοινωνική Ανατολή

Σπεύδω νά ἐξηγηθῶ σέ αὐτούς πού μέ κατηγόρησαν ὅτι μέ τό ‎παρακάτω κείμενο δίνω ἀξία στήν πρόσφατη ἐπιφυλλίδα ‎τοῦ κ. Γιανναρᾶ. Μά, τό κάνω ἀπό τήν ἰδιαίτερη ἐκτίμηση πού τρέφω στό ‎πρόσωπό του, μή μπορώντας νά συγκρατήσω τό ξάφνιασμά μου.‎

Καί ρωτῶ τόν κ. Γιανναρᾶ: Ἀλήθεια, δέν βλέπετε πλέον καμία ‎προσφορά τοῦ ἑλληνισμοῦ στόν σύγχρονο κόσμο; Δέν ὑπάρχει τίποτα πιά ‎πού νά δίνει τό δικαίωμα σέ τούτη τήν γῆ νά ὀνομάζεται Ἑλλάς; Καί ἄν ‎σπανίζει σήμερα ἡ ἀρχιτεκτονική ἄνθηση, δέν μπορεῖτε νά βρεῖτε τίποτα ‎ὄμορφο πού νά μᾶς καθιστᾶ ἄξιους νά λεγόμαστε Ἕλληνες; Δέν ‎γνωρίζετε σεῖς, καλύτερα ἀπ᾿ ὅλους, ἐπιτεύγματα στά γράμματα καί στίς ‎τέχνες, στήν μουσική, στά εἰκαστικά, στήν λογοτεχνία, στήν θεολογία; Ἤ ‎μήπως ταυτίσατε καί σεῖς τόν πολιτισμό μέ τήν βιομηχανική ἀνάπτυξη, ‎τήν οἰκονομική εὐημερία καί τήν πολιτική ἰσχύ; Δέν τό πιστεύω φυσικά. ‎Δέν τά περιφρονοῦμε καί τοῦτα τά τελευταῖα, ἀλλά ποτέ δέν ἦταν καί οὔτε θά γίνουν ὁ σκοπός μας. Γιά τήν Ἑλλάδα αὐτά εἶναι μονάχα ‎ἐργαλεῖα μέ τά ὁποῖα ἐκπληροῖ τόν ἀπ᾿ ἀρχῆς προορισμό της: τήν ‎παραγωγή πολιτισμοῦ· πολιτισμοῦ πνεύματος, ἀρετῶν καί ἀξιῶν. Δέν ‎μᾶς ἀφορᾶ ἄν ἐκτιμᾶται ἀπό τούς δυτικούς: αὐτοί ἀδυνατοῦν νά ‎ἐκτιμήσουν ἐδῶ καί 2000 χρόνια.

Δέν δεχόμαστε κύριε Γιανναρᾶ ἀπό κανέναν νά ἀποκαλεῖ τήν ‎πατρίδα μας Ἑλλαδιστάν. Λέγεται Ἑλλάς καί εἶναι τό ἔνδοξο ἀπομεινάρι ‎τῆς μεγάλης Ρωμανίας, ἡ φυσική συνέχεια τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος. Εἴτε ‎ἀρέσει εἴτε δέν ἀρέσει σέ κάποιους, εἴμαστε οἱ φορεῖς τοῦ ἑλληνικοῦ ‎πολιτισμοῦ, οἱ ζῶντες φορεῖς τοῦ πνεύματος τοῦ Ὁμήρου, τοῦ Σόλωνα, τοῦ Λεωνίδα, τοῦ ‎Σωκράτη, τοῦ Περικλῆ, τοῦ Ἀλεξάνδρου, τοῦ Βασιλείου καί τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ Ρωμανοῦ, τοῦ Ἀνθεμίου καί Ἰσιδώρου, τοῦ Διγενῆ ‎Ἀκρίτα, τοῦ Λάμπρου Κατσώνη, τοῦ Νικηταρᾶ, τοῦ Σολομοῦ, τοῦ ‎Παπαδιαμάντη, τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ Σεφέρη. Ναί, περνᾶμε κρίση! ‎Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά στήν ἱστορία μας. Εἶναι καί αὐτό χαρακτηριστικό ‎γνώρισμα τοῦ ἑλληνισμοῦ: νά ἀναγεννιέται μέσα ἀπό τίς στάχτες του καί ‎νά ξαναβρίσκει τήν πορεία του στήν αἰωνιότητα. Τό βάρος τῆς εὐθύνης μας εἶναι μεγάλο. Καί εἶναι δικαίωμα ὅλων νά ἀποσχιστοῦν ἀπό τήν ‎παγκόσμια ἀλυσίδα τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὄχι ὅμως νά λοιδοροῦν αὐτούς πού ‎ἐπέλεξαν νά συνεχίσουν τό «πεπρωμένο» του.‎

Μήν παραγνωρίζετε κύριε Γιανναρᾶ τά μεγάλα δεινά πού ἔχει ‎περάσει ὁ λαός μας. Εἶναι θαῦμα καί ὅτι ὑπάρχουμε, πόσο μᾶλλον πού ‎δέν ὑπάρχουμε ἁπλῶς. Μιλᾶμε τήν ἐξαίσια γλῶσσα τῶν προγόνων μας ‎‎(ἔστω καί περικεκομμένη), ζοῦμε τήν παράδοσή τους, τιμᾶμε τήν μνήμη ‎τους, χαιρόμαστε τήν ζωή (ἀκόμη καί στόν παρόντα στενεμό), ‎γιορτάζουμε, ἀγαπᾶμε, ἔχουμε φιλότιμο! Ναί, κύριε Γιανναρᾶ, θά χάσει ‎πολλά ὁ σύγχρονος κόσμος ἄν λείψει τοῦτο τό γένος.‎

Θά μέ πεῖτε ρομαντικό! Τό χαίρομαι! Ρομαντικοί ἦταν καί οἱ ‎Ἀθηναῖοι ὅταν ἔκτιζαν τόν Παρθενῶνα, ρομαντικοί οἱ 300 πού κρατοῦσαν τίς Θερμοπῦλες, ρομαντικός ἦταν καί ὁ Μεγαλέξανδρος ὅταν κατακτοῦσε καί φώτιζε τήν οἰκουμένη, ρομαντικός ‎ὁ Μ. Κωνσταντίνος ὅταν ἔστηνε τήν Νέα Ρώμη, ρομαντικός ὁ ‎Ἰουστινιανός μέ τήν ἁγια-Σοφιά του, ρομαντικός ὁ Παλαιολόγος ὅταν ‎ἔπεφτε στήν πύλη τοῦ ἁγίου Ρωμανοῦ, ρομαντικός ὁ Κολοκοτρώνης ὅταν ‎βροντοφώναζε «ἐλευθερία ἤ θάνατος», ρομαντικά καί τά παιδιά τοῦ 40 ‎ὅταν πετοῦσαν στήν θάλασσα τούς φασίστες τοῦ Μουσολίνι. Μακάρι! Ἄν μείνουμε ρομαντικοί, ἀποδεικνύουμε καί μ᾿ αύτό ὅτι εἴμαστε αὐθεντικοί Ἕλληνες.‎

Κύριε Γιανναρᾶ, κάτι ἄλλο περιμένουμε ἀπό σᾶς τοῦτες τίς ‎δύσκολες γιά τό ἔθνος ὥρες. Περιμένουμε μηνύματα ἐλπίδας καί ‎αἰσιοδοξίας, περιμένουμε ἐμψύχωση καί κουράγιο. Τά ξέρουμε τά στραβά ‎μας, ἀλλά δέν εἶναι ὥρα τώρα. Ὁ ἀσθενής εἶναι στήν ἐντατική καί σεῖς ‎βγήκατε νά κάνετε δικαστήριο. Μάλιστα ὁ ἀσθενής δείχνει ἤδη σημεῖα ‎ἀνακάμψεως καί πρέπει ἐσεῖς, οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι τοῦ τόπου, νά ‎σταθεῖτε στό ὕψος σας. Ἀφήνετε τήν αἴσθηση ὅτι καταβάλατε ἰδιαίτερη ‎προσπάθεια νά γράψετε ἕνα ἄρθρο τόσο ἀταίριαστο στό ἐπίπεδό σας. ‎Πιστεύω πώς μόνο τήν τελευταία παράγραφο θά θέλατε νά γράψετε. Καί ‎ἀπορῶ γιατί κοπιάσατε τόσο πολύ, ἀφοῦ ὅλα τά ἀναιρεῖτε καί σεῖς μέ ‎αὐτό: «Ἀκόμα καί ἡ δραματική μετριότητα τοῦ κ. Σαμαρᾶ θά μποροῦσε νά ‎θαυματουργήσει, ἄν ἀντιλαμβανόταν ὅτι ἡ νεκρανάσταση τῆς οἰκονομίας ‎καί τοῦ κράτους θά μποροῦσε νά προκύψει μόνο ἀπό τήν ἀνάκαμψη τῆς ‎ἑλληνικότητας. Ἄκρως ρεαλιστική καί γόνιμη πολιτική πρόκληση. Γιατί ‎ποτέ δέν εἶναι ἀργά».‎

πηγή: http://koinonikianatoli.wordpress.com/2013/01/16/%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%B5%CF%83%CE%AC%CF%82-%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B5-%CE%B3/

Advertisements