Δώσαμε το παρόν στην χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου των φυλακών Αυλώνα.Αυλώνα

Τα παιδιά είχαν ετοιμάσει μια φοβερή γιορτή. Κάθε κομμάτι της γιορτής ένα «χαστούκι».

Παραθέτω τα λόγια που έγραψαν τα παιδιά με τίτλο: » τα δικά μας κάλαντα» σε μουσική των καλάντων.

Για πες Θεέ μου πως βαστάς

κλεισμέ- κλεισμένους να μας βλέπεις

Χριστούγεννα στη φυλακή

Καρδιά μου πως αντέχεις;

Όχι άλλο χρόνο ρε παιδιά

χωρίς ελευθερία

ευχή σας δίνω απ’ την καρδιά

«καλή, καλή κοινωνία»!

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη απ’ του Αυλώνα το κελί.

Απ’ του Αυλώνα το κελί με την καρδιά μου σκοτεινή

γράφω στον άγιο Βασίλη ελευθερία να μου στείλει

γράφω γράμμα να ζητήσω τη ζωή μη χαραμίσω

κάνε άγιε να βγω να ζω σαν άνθρωπος κι εγώ.

Μ’ έχει κουράσει η κλεισούρα μες τη βαβούρα να ξυπνώ

στο προαύλιο όταν βγαίνω βλέπω φίλους και εχθρούς

να βυθίζονται στη λύπη κάνε κάτι και γι΄αυτούς

Άγιε μου καλέ Βασίλη ήμουν άτακτο παιδί

μα στο λέω να το ξέρεις η καρδιά μου είναι καλή

ένα δώρο σου ζητάω κάνε Άγιε να βγω

τη ζωή μου να κρατάω να ζω σαν άνθρωπος κι εγώ.

αυτό είναι άλλο ένα τραγούδι που έγραψε ένα παιδί από τη φυλακή. Η γιορτή είχε πλούσιο πρόγραμμα! χορούς, τραγούδια, μουσική που έπαιζαν τα παιδιά, με μπουζούκι, κιθάρα, πιάνο, ντραμς, φυσαρμόνικα, πιάνο…ποιήματα, σκετσάκια. Την καταχειροκροτήσαμε! αλλά στ’ αλήθεια από τα «χαστούκια» που φάγαμε τα μάγουλά μου κοκκίνισαν.

Μια καθηγήτρια είπε: » ήρθα καθηγήτρια και φεύγω μαθήτρια» κι ένας κύριος τυφλός : » όταν ήρθα κατάλαβα πως μπαίνω κάπου μέσα, τώρα που θα φύγω και θα βγω πάω κάπου μέσα».  Θυμάστε το ανέκδοτο με το τρελοκομείο; ρωτάει ένας απ’ έξω έναν τρελό που κάθεται στα κάγκελα,είστε πολλοί μέσα; και απαντά ο τρελός, απ’ έξω είστε περισσότεροι.

Τα παιδιά αυτά που και η κοινωνία συνέβαλε να βρίσκονται εκεί, παιδιά φυλακισμένα για να σωφρονιστούν, που οι μεγαλύτεροι τα εκμεταλλεύτηκαν, τα παιδιά αυτά μέσα στο περιβάλλον της φυλακής σε άθλιες συνθήκες ζωής που σε κρατά σκοτεινό, έχουν δίψα για ζωή, είναι πιο ορεξάτοι και πιο δημιουργικοί από τους ελεύθερους που γκρινιάζουν και τίποτα δεν κάνουν. Είναι πιο ζωντανοί οι κρατούμενοι. Γερασμένοι ή νεκροί οι ελεύθεροι. Μέσα εκεί μαθαίνουν τέχνες, μουσική, θέατρο, ψηφιδωτό, παρακολουθούν το σχολείο, δίνουν εξετάσεις…τόσα και τόσα.

Κανείς δεν μπορεί να φυλακίσει το πνεύμα τους, όπως είπε κάποτε ένας μαθητής του σχολείου των φυλακών. Στα σχολεία τα παιδιά δεν έχουν όρεξη να ετοιμάσουν μια γιορτή, δεν συμμετέχουν. Κάποιοι «τρελλοί» καθηγητές όμως κρύβονται, που αποδέχονται τη θέση και πάνε κάθε μέρα στον Αυλώνα να διδάξουν. Το λέω αυτό γιατί οι περισσότεροι δεν αποδέχονται τη θέση. Ας συλλογιστούμε τα δώρα που έχουμε και δεν είναι δεδομένα και ας σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι. Ας δώσουμε τα χέρια για να βαδίσουμε μαζί δίχως έριδες και μάχες.

Ευχαριστώ που μου δώσατε «χαστούκια» φίλοι μπας και ξυπνήσω!

μπας και ξυπνήσω…και σηκωθώ από την κούνια μου.    

Advertisements