Είχα ακούσει τόσα πολλά για «το μεγάλο μας τσίρκο» και χθες παρακολούθησα μια πολύ καλοδουλεμένη προσπάθεια από νέους της μητρόπολης  Πειραιά. Αξίζουν συγχαρητήρια σε όσους βοήθησαν να υλοποιηθεί αυτή η προσπάθεια.

Εκείνο λοιπόν τον καιρό, όπως σε κάθε δύσκολο καιρό ήταν πολλοί αυτοί που βγήκαν από το πετσί τους…οι ρίζες μας είναι βαθιές  το χώμα δικό μας, κόβω, κόβεις, κόβει, κόβουμε, κόβετε, κόβουν τα κλαριά μας, τον κορμό μας, μα το χώμα ξαναφουσκώνει! μια πράσινη φωνούλα ξαναβγαίνει και φωνάζει εδώ είμαι! καταπιαστήκαμε με κάτι δύσκολο, καλέσαμε την τρέλα για βοηθό αλλιώς δεν τα βγάζαμε πέρα…θέλαμε να ‘ρθείτε στην παράστασή μας αλλά να μην φύγετε αδιάφοροι. Να βρείτε ψεγάδια να μας κρίνετε αλλά να μην φύγετε αδιάφοροι…ο δράκος είναι εκεί και θα είναι και αύριο και μεθαύριο…ξερογλύφεται…βάλτε το αυτί στο χώμα και ακούστε! η γη μας χτυπάει με ογδόντα σφυγμούς, ωραίους σαν από παλιό τύμπανο, κάτι γίνεται! κάτι γίνεται!

Έβλεπα αυτούς τους νέους στη σκηνή να τραγουδούν: φίλοι κι αδέρφιααα! μανάδες γέροι και παιδιά! στα παραθύρια βγείτε και θωρείτε…τους άκουγα και η καρδιά μου χτύπαγε δυνατά. Εμείς οι νεότεροι έχουμε τη ζωή μπροστά μας. Μας περιμένει ο καιρός για να τον περπατήσουμε, να τρέξουμε, να τραγουδήσουμε, να ματώσουμε, να πέσουμε, να χορέψουμε. Να σηκωθούμε, να αντισταθούμε, να μην συμβιβαστούμε, να μην βολευτούμε, να μην αδιαφορήσουμε. Να πολεμήσουμε με τη Λερναία Ύδρα, με τους Κύκλωπες, με τις Σειρήνες, με το καταραμένο φίδι, σαν αλέξανδροι, σαν ηρακλήδες και σαν οδύσσειες. Ο καθένας από το πόστο του, από το μετερίζι του, καλείται να πει όχι, καλείται να δίνει το χέρι και όχι το μαχαίρι στον διπλανό του, στον αδερφό του.

Απορώ πως μετά από τόσα που έχουμε ζήσει στη νεότερη ιστορία και ζούμε καθημερινά στο τόπο μας, υφίστανται κόμματα ιδεολογιών που με πάθος υποστηρίζονται. Το τραγικό δεν είναι οι ιδεολογίες, αυτό είναι σεβαστό. Το ανυπόφορο είναι όταν αυτές γίνονται αιτία ο αδερφός να σκοτώνει τον αδερφό. Πολύ ελπιδοφόρα πρόσωπα όσοι έπαιζαν σε αυτή την θεατρική παράσταση πραγματικά!

Οι μεγάλες δυνάμεις πάντα κοιτούσαν τα συμφέροντά τους για τον τόπο μας και για κάθε τόπο. Το οδυνηρό είναι όταν οι μεγάλοι χρησιμοποιούν και κατευθύνουν τους νεότερους σε δρομάκια απ’ όπου αποσκοπούν να έχουν οπαδούς, υπηρέτες, υποχείρια για να κάνουν και αυτοί την δουλειά τους! τότε οι μεγάλες δυνάμεις είναι εντός των τειχών της χώρας. Εντός των τειχών της καρδιάς μας. Έτσι ασυνείδητα καθορίζουν τις επιλογές μας. Όμως αυτοί έζησαν…δεν μπορούν τώρα να απαιτούν να ακολουθούμε το δρόμο που έχουν φαντασιωθεί για εμάς.

Οι καιροί απαιτούν να κατέβουμε από τις βιτρίνες και να ζήσουμε τη ζωή. Απαιτούν να βγούμε κι εμείς, η γενιά μας από το πετσί μας γιατί αλλιώς θα καταλήξουμε δέρματα. Στ’ αλήθεια όμως δεν το απαιτούν οι καιροί, αυτοί πάντα αυτό ζητούν και καλά κάνουν. Το λυπητερό είναι όταν εμείς δεν το ζητάμε, όταν εφησυχασμένοι ωχαδερφίζουμε! όταν καθόμαστε και γκρινιάζουμε με μανία για όλα από τον καναπέ, όταν σκεφτόμαστε κοντόφθαλμα και στενά, φτηνά και φτωχά, υπεροπτικά από ψηλά, καβάλα στο καλάμι των πτυχίων, του γκέτου, της εμμονής για αποκατάσταση, της απραξίας, της ειρωνίας, της κοροϊδίας.

Δεν το απαιτούν μονάχα οι καιροί, εμείς το απαιτούμε, εμείς θέλουμε  τίποτα λιγότερο από τα πάντα! θέλουμε να απαντάμε έμπρακτα στην πρόφαση πως – έλα τώρα όλοι έτσι κάνουν- όχι! δεν θέλουμε να γίνουμε όλοι! εσύ, αυτός, αυτή δεν το κάνουμε έτσι, είμαστε ο Γιώργος, ο Νίκος, η Μαρία, η Χριστίνα που επιλέγουμε διαφορετικά.

φίλοι κι αδέρφια! οι τρελοί ανοίγουν πόρτες σ’ αυτό τον κόσμο και οι λογικοί ακολουθούν. Μην αφήσουμε να μαραθεί η ελπιδοφόρα φωνούλα που βλαστάνει και φωνάζει εδώ είμαι! ας την ποτίζουμε. Κι αν θίγονται τα συμφέροντά μας, αντί να την ξεριζώσουμε να τα μειώσουμε, ζούμε και με λιγότερα συμφέροντα. Ο άλλος είμαστε εμείς και από το τίποτα γίνεται ο Παράδεισος…από την ελάχιστη κίνηση κάποιων τρελών που θυσιάζονται κι αφήνουν στην άκρη το εγώ που δυσκολεύει, για το εμείς που το χαιρόμαστε! σε καμία περίπτωση βέβαια όμως για το εμείς κι εσείς, ή το εμείς και οι άλλοι…μόνο για το φίλοι κι αδέρφια! τόσο απλά.

Advertisements