Ένα παλικάρι πήγε ένα απόγευμα για ποδήλατο με άλλους δυο φίλους. Κάποια στιγμή ξαφνικά πέφτει, χτυπάει το κεφάλι του σε μια πέτρα και πεθαίνει ακαριαία. Τόσο απλά, τόσο ξαφνικά, τόσο γρήγορα. Σε δύο μέρες θα ανέβαινε στην κατασκήνωση να βοηθήσει όπως έκανε πάντα. Το ρολόι στο χέρι του μετρούσε ακόμη την ώρα, τα λεπτά. Ο Γιώργος Χ. δεν είναι πια μαζί μας. Θα μας λείψει. Καλό ταξίδι φίλε, καλή αντάμωση! με αφορμή αυτό το συγκλονιστικό γεγονός καταθέτω απλά τις παρακάτω σκόρπιες σκέψεις.

Όταν ξαφνικά χάνουμε κάποιον θα θέλαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω και να τον χορτάσουμε περισσότερο. Είναι αλήθεια πως δεν εκτιμάμε αυτά που έχουμε. Τα θεωρούμε δεδομένα. Είτε είναι πρόσωπα ανθρώπων είτε πράγματα. Μόλις τα χάνουμε σκεφτόμαστε αχ και να τα είχαμε λίγο ακόμα. Παραμένουμε σε άμυνες, σκαλώνει το μυαλό μας σε περίπλοκα δρομάκια, στεκόμαστε καθηλωμένοι στο αναπηρικό μας καροτσάκι. Ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα. Αλλά όταν δεν έχουμε πια αυτό ή αυτήν-αυτόν για το οποίο γκρινιάζουμε, ξαφνικά μας ενοχλεί η απουσία του. Πόσο άσχημα αισθάνομαι όταν ακόμα έχω στο κινητό μου τηλέφωνο ανθρώπου που αυτοκτόνησε και δεν είχα πατήσει ποτέ το ρημάδι το κουμπί να τον καλέσω. Κι όταν μου ‘λεγε να βγούμε έβρισκα πάντα μια δικαιολογία. Είναι τραγικό να μην επικοινωνούμε την εποχή που έχουμε όλα τα μέσα για να γίνεται αυτό. Πόσο μας λείπει όμως κάποιος, κάτι, μια κατάσταση, όταν τα χάνουμε;

Παρατηρώ πως όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο πολύ κλεινόμαστε στο καβούκι μας. Αυτιστικά κλειστοί. Είχα βρεθεί σε ένα νεκροταφείο για τους χριστιανούς κοιμητήριο και περπάτησα λίγο τα δρομάκια ύστερα από το μνημόσυνο για το οποίο ήμουν εκεί. Όταν είσαι νέος δεν σκέφτεσαι το θάνατο, συνήθως στους γέρους έρχεται η θυμησιά του Χάροντα. Όταν είσαι νέος έχεις μια αιώνια αντίληψη τούτης της ζωής.

Δε νομίζω να αλλάξουν και πολλά με αυτές τις σκέψεις γιατί βλέπω πως διαβάζουμε, ακούμε, σκεφτόμαστε αλλά όλο πιο πολύ στη κοσμάρα μας καταφεύγουμε. Σαφώς δεν έχω απαιτήσεις αλλά ρε παιδί μου πόσο διαφορετικοί θα γινόμασταν αν με κάθε ανατολή σκεφτόμασταν πως αυτή είναι η πρώτη και τελευταία μέρα της ζωής μας. (Και το λέω αυτό γιατί άμα θες να είσαι ειλικρινής εξετάζοντας τον εαυτό σου θα δεις πως υπάρχει χρόνος που κωλοβαράς και πάντα τον κρύβεις πίσω από δικαιολογίες της πολυασχολοσύνης σου) Όπως και να ‘χει… αν μας αντέξει το σχοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα…

Advertisements