Ένα κουτάκι κυλινδρικό με πουράκια caprice κυκλοφορεί στα χέρια ενός παιδιού στην κατασκήνωση. Θα μου δώσεις ένα κι εμένα; με φανερή απορία ωστόσο όχι και με όλη του την καρδιά πιάνει ένα και το δίνει. επόμενη ερώτηση, Έδωσες σε κάποιο παιδί από την ομάδα σου; απαντά με ειλικρίνεια και λύπη, όχι, δεν μου ζήτησε κανείς!

Μπορεί να έχεις παρατηρήσει όταν πάτε για πρωινό, για γεύμα, για φαγητό τελοσπάντων με κάποιον πως στο τέλος ίσως να αρκούσαν πιο λίγα, αυτό που σε γεμίζει είναι να συναντηθείτε και να φάτε μαζί κι ας είχες από κάτω φασολάδα. Πόσο ωραία είναι αυτή η συνάντηση! θα μου πεις δεν είναι όλες ωραίες γιατί μπορεί να συναντιούνται δύο ή περισσότεροι άνθρωποι με προβληματισμούς, ανησυχίες, χωρίς κέφια, χωρίς διάθεση για άνοιγμα και μοίρασμα, χωρίς να δίνει ο ένας πουράκι…

Είχαμε πάει με έναν καθηγητή μου για πρωινό, σπάνιο για τη χώρα μας η συνήθεια αυτή, και μου είπε πως είχε ένα σορό δουλειές παρόλα αυτά το αληθινό και το πιο σημαντικό είναι τούτη η ώρα που καθόμαστε και μιλάμε. Πόσο μου άρεσε αυτό!

Οι ρυθμοί τρέχουν σαν τρελοί κι εμείς ακολουθούμε μια ζωή για να προλάβουμε! να τελειώσει γρήγορα το ένα, γρήγορα το άλλο, πιο σύντομα το τρίτο! σαφώς και αυτό είναι το ευκταίο αλλά ξεχνάμε πως το ταξίδι έχει αξία, χάνουμε τη διαδρομή και μαζί της τον εαυτό μας. Όλα θα γίνουν, και πιστεύω πως ο καθένας μπορεί να τα καταφέρει εκεί που καταπιάνεται, αλλά χανόμαστε γιατί δεν ανοιγόμαστε, δεν σχετιζόμαστε,δεν μοιραζόμαστε, δεν πάμε να παίξουμε μπάσκετ, ποδόσφαιρο, να περπατήσουμε, να φάμε. Δεν είναι εύκολο πάντα, το ξέρω. Ναι μπορεί να πληγωνόμαστε και να πονάμε κιόλας πολλές φορές, αλλά σκέψου πως μόνο οι πεθαμένοι δεν πονάνε πια.

Περιμένουμε όμως να μας ζητήσουν πουράκια και ως τότε μπορεί να τα φάμε όλα μόνοι μας.

Advertisements