Έλα, το μέτωπό σου να φιλήσω!

Και τώρα, που από σένα θα χωρίσω,

Θα ‘θελα κάτι να σου ομολογήσω-

Δεν έχεις άδικο που λες πως τάχα

Οι μέρες μου ήταν όνειρο μονάχα·

Μα κι αν φτερούγισε η ελπίδα πέρα,

Σε μια  νύχτα, ή σε μια μέρα,

Σε μια οπτασία, ή σε καμιά,

Είναι γι’ αυτό λιγότερο μακριά;

Όσο κι αν μοιάζουμε ή θωρούμε τάχα,

Τ΄ όνειρο ενός ονείρου είναι μονάχα.

Στέκομαι αντίκρυ στην ανεμοζάλη

Που δέρνει αφρολουσμένο εν΄ ακρογιάλι,

Και μες στο χέρι το κλειστό

Λίγη άμμο ολόχρυση κρατώ-

Τι λίγη! Κι όμως πως γλιστρά μου

Μες στο βυθό, απ’ τα δάκτυλά μου!

Ω Θεέ μου! Ας ήταν να μπορούσα

Σφιχτότερα να την κρατούσα!

Ω Θεέ μου! Ούτ’ ένα μόριο μόνο

Απ’ τ΄ άσπλαχνο το κύμα να γλιτώσω;

Να ‘ναι όσα μοιάζουμε ή θωρούμε, τάχα

Ενός ονείρου τ΄ όνειρο μονάχα;

ΕΔΓΑΡ ΑΛΛΑΝ ΠΟΕ

Advertisements