Σήμερα στο σχολείο έπρεπε να καλύψω το κενό ενός συναδέλφου που έλειπε.
Έμεινα λοιπόν στην τάξη και πρότεινα στους μαθητές μου να παίξουμε ένα
παιχνίδι. Τούς ζήτησα να φανταστούν πως είμαστε κάτοικοι της Σμύρνης και
μαθαίνουμε ότι αύριο θα κάψουν οι Τούρκοι τά πάντα καί θά μας αναγκάσουν νά
φύγουμε από τά σπίτια μας.
»Σκεφτείτε, λοιπόν», είπα στά παιδιά μου, »ένα μόνο αντικείμενο που θα παίρνατε για πάντα μαζί σας από το σπίτι σας και γράψτε το με το όνομά σας σ’ ένα χαρτί».
Γεμίσαμε λοιπόν ενα κουτί με 22 χαρτάκια…
Στη συνέχεια τους ειπα ότι, οι αρχαίοι φιλόσοφοι έλεγαν πως είμαστε ό,τι είναι και οι επιθυμίες-ανάγκες μας. Άρα, ό,τι γράψατε στο χαρτί αυτό είστε!
Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αιφνιδιασμένα.
Χώρισα, λοιπόν, τρεις ομάδες και τις έγραψα στον πίνακα. Στην πρώτη τα υλικά. Αν εχετε γράψει αντικείμενα για να πάρετε μαζί σας από το σπίτι που θα χάσετε για πάντα, σκεφτείτε, τους είπα, πως όταν πεθαίνουμε δε μας χρησιμεύουν σε τίποτα. Άρα, είμαστε ενα τίποτα.
Στη δεύτερη ομάδα έβαλα μια σημαία και αντικείμενα εθνικά και όσοι τα προτίμησαν είναι γνήσιοι Έλληνες και στην τρίτη Σταυρό και εικόνες Αγίων, άρα, επιλογή χριστιανών.
Τα παιδιά ανήσυχα μου ζήτησαν να ξαναπάρουν πίσω τα χαρτάκια για να συμπληρώσουν κάτι.
Ναι αγαπητοί μου. ‘Αρχισαν να καταλαβαίνουν τη λάθος επιλογή…
Αφού αρνήθηκα με γλυκό τρόπο να δώσω πίσω τα χαρτάκια, τους υπενθύμισα πως… ο οδοντίατρος μπορει να μας πονέσει αλλά φροντίζει τα δόντια μας. Έτσι και η δασκάλα τους μπορεί να τους πονέσει μ’ αυτό το παιχνίδι, μα ο δρόμος που
θα μας οδηγήσει στα να βρούμε ποιοί ειμαστε και να διορθωθούμε όπου χρειάζεται, είναι δύσκολος.
Τα μικρά μου αγγελούδια το δέχτηκαν και συνέχισαν. Διάβαζα μεγαλόφωνα τι έγραψε κάθε παιδί ονομαστικά και ένα-ένα
σηκωνόταν και μόνο του εγραφε στον πίνακα σε ποιά ομάδα ανήκε…
Στο τέλος λοιπόν, διαπιστώσαμε οτι από τους 22 μόνο 7 έγραψαν οτι θα έπαιρναν ένα αντικείμενο ελληνικό ή χριστιανικό.
Η μικρή Έλλη σήκωσε το χέρι της και μου είπε: »Καλά λέει ο μπαμπάς μου κυρία οτι είμαστε μέσα στην κρίση γιατί είμαστε υπερκαταναλωτές».
Χαμογέλασα απλά καί κυρίως ανακουφίστηκα που είχαμε φτάσει στην αυτογνωσία. Μου ζήτησαν να το ξαναπαίξουμε αυτό το παιχνίδι και αφού τα κοίταξα τρυφερά τους είπα: »Αυτή ήταν μια πρόβα. Αν ποτέ αυτό συμβεί στην πραγματικότητα εσείς θα είστε έτοιμοι για το σωστό, γιατί θα ξέρετε ποιοί είστε Έλληνες...»
Οδηγήστε τα παιδιά μας στο δρόμο της αυτογνωσίας, είναι το κλειδί για την αναγέννηση της Ελλάδας.

Πηγή

Advertisements