Μαζί με την τριμελή αντιβασιλεία διορίστηκαν και δύο αναπληρωματικοί. Ο Άβελ, πονηρός, κακεντρεχής και μηχανορράφος. Ο Άβελ ήταν ο πιο ανθέλληνας και ο πιο φανατικός γερμανόφιλος. Εισήγαγε τη γερμανική γλώσσα σαν ημιεπίσημη και, όπως αναφέρει ο ιστορικός Δημ. Φωτιάδης, επέβαλε η εφημερίδα της κυβερνήσεως να βγαίνει μισή στα ελληνικά και μισή στα γερμανικά. Ο άλλος αναπληρωματικός ήταν ο Γκράινερ, που υποδυότανε τον οικονομολόγο· που θα διόρθωνε τάχα τα οικονομικά της Ελλάδας. Προτού όμως φτιάξουν τα οικονομικά της άτυχης πατρίδας, ενδιαφέρθηκαν να φτιάξουν τα δικά τους οικονομικά. Οι μηνιάτικοι μισθοί τους, χωρίς τις άλλες πολυποίκιλες απολαβές τους ήσαν μισθοί κυριολεκτικά αυτοκρατορικοί. Κι ενώ η αντιβασιλεία εισέπραττε τεράστια ποσά, οι αγωνιστές ψωμοζητούσαν. Είχαν υποσχεθεί στους μαχητές ότι θα κανονιστούν με επίσημο διάταγμα οι τιμητικές συντάξεις τους, μόνο να προσέλθουν να παραδώσουν τον οπλισμό τους. Οι αγωνιστές πειθάρχησαν στη διαταγή. Βαθιά συγκινημένοι, πολλοί με άσπρα μαλλιά, με δάκρυα στα μάτια, αποχωρίζουνταν τα όπλα, που όλα τα χρόνια της επανάστασης ήσαν οι πιστοί τους αχώριστοι σύντροφοι. Τώρα θα ακολουθούσαν ευτυχισμένα ειρηνικά χρόνια. Τα όπλα, σωστό ήταν να παραδοθούν στο κράτος. Μετά τον αφοπλισμό των μαχητών, η αντιβασιλεία μπορούσε ακίνδυνα να κανονίσει τις συντάξεις όποτε και όπως θα έκρινε εκείνη. Και η κρίση στην οποία είχε καταλήξει, ήταν η επ’άπειρο αναβολή.

Image

   Δεν άργησε ο λαός να αντιληφθεί την αντιλαϊκή στάση των Βαυαρών και να εκδηλώνει με ποικίλους τρόπους τη δυσαρέσκειά του. Κύριος εχθρός των ξένων εκδηλώθηκαν οι εγκαταλλειμένοι αγωνιστές και των αγωνιστών οι ξένοι. Ενώ μεγάλη μερίδα προσκυνημένων, τη φορά αυτή στους Βαυαρούς, πλούτιζαν κι αυτοί μαζί με τους ξένους και παίρνανε υψηλά αξιώματα, υπουργηλίκια και διευθυντηλίκια. Την απαράδεκτη αυτή κατάσταση πραγμάτων δεν ανέχτηκαν οι αρχηγοί του αγώνα και πρώτος στους πρώτους ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Αλλά και ο Μακρυγιάννης, και ο Πλαπούτας, ανηψιός του Κολοκοτρώνη με το γάμο του με την ανηψιά του Γέρου, ο Μαμούρης, ο γιός του Κολοκοτρώνη ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, όλοι οι οπλαρχηγοί του αγώνα έβλεπαν με δυσπιστία τους νέους δυνάστες και τους συνεταίρους τους: Μαυροκορδάτους, Κωλέττηδες, Μεταξάδες … πού είχαν μάθει από πριν να ξεπουλούν τα ελληνικά συμφέροντα(σε Άγγλους, Γάλλους, Ρώσους) για τα ξένα.

Έλλης Αλεξίου, Άπαντα Κολοκοτρώνη, Ιστορικές Εκδόσεις 1821

Παραδεχόμενος ότι αυτά που αναφέρονται είναι αληθινά και ισχύουν επιτρέψτε μου να παραθέσω τρεις σκέψεις.

Σκέψη 1η

Διάβασα πρόσφατα την επιστολή του κ.Τζήμερου, που έστειλε στην καγκελάριο Μέρκελ, στην οποία καταδείκνυε όλα τα κακά που συμβαίνουν στην πατρίδα μας και όντως τον έβρισκα σωστό στα περισσότερα (για τις πελατειακές σχέσεις, για τη γενικότερη αναξιοκρατία κλπ.). Το απαράδεκτο όμως ήταν που ευγνωμονούσε τους Γερμανούς για τον «ερχομό» τους που θα μας βάλουν εν τέλει σε τάξη. Και μόνο αυτή του η ευχαριστία τον καθιστά ανίκανο να συμμετέχει στη διακυβέρνηση του τόπου, αφού δεν έχει την ικανότητα να διορθώσει τα κακώς κείμενα με δική του πρωτοβουλία. Χρειάζεται τη βοήθεια εξωτερικών παραγόντων.

Όταν διάβασα αυτό το συγκεκριμένο απόσπασμα που αποτελεί χωρίο μιας εισαγωγής στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη χάρηκα ακόμα περισσότερο, γιατί δείχνει ότι ακόμα και γι’αυτά τα κακά φέρουν ευθύνη αυτοί οι ξένοι «φίλοι» μας που με το «καλημέρα» άρχισαν να μας … καληνυχτίζουν! (χωρίς να σημαίνει ότι δε φέρουμε ευθύνη κι εμείς σα λαός)

Σκέψη 2η

Ζήτησαν στους επαναστάτες τότε να παραδώσουν τον οπλισμό τους. Εμείς έχετε σκεφτεί τί μας έχουν ζητήσει κι έχουμε παραδώσει; Αν το αναλογιστούμε είναι πάρα πολλά. Εκτός από τα «θεωρητικά» ήτοι αξίες, πίστη, πατριωτισμό κλπ. να θυμίσουμε ότι μας επιδότησαν να κάψουν οι ψαράδες τα καΐκια, οι γεωργοί τα αμπέλια, τις ελιές και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο ακριβώς. Κι όλα αυτά γιατί;! Για να έχει κάθε χώρα της ευρωπαϊκής ένωσης ΕΝΑ τομέα που θα ανθεί. Εξειδίκευση! Κι εμάς τι μας έλαχε; Να παρέχουμε υπηρεσίες περιποίησης και να χορηγούμε αναμνηστικά κυρίως κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ή αλλιώς τουρισμός. Πετάξανε μπροστά και το χαρακτηρισμό «βαριά βιομηχανία» και πραγματικά αισθανόμαστε παραγωγικοί. Αλλά «παράγουμε» κάτι με το οποίο δεν μπορεί να επιβιώσει ο λαός και εξαρτάται και πάλι από τις επιθυμίες των ξένων. Εν βρασμώ η Ελλάδα; Δε θα πατήσει κανείς το καλοκαίρι. Ηρεμήστε τα πράγματα, ψηφίστε τη συνέχιση της επιτήρησης του ΔΝΤ για να έχετε δουλειά και φέτος και να ξεχειμωνιάσετε. Πέρα από την αλλοίωση του φυσικού τοπίου της χώρας μας, απώλεια της έννοιας της φιλοξενίας και αντικατάσταση της από αυτήν του οικονομολάγνου τουρισμού. Αλλοίωση και των χαρακτήρων των ανθρώπων που βλέπουν τους τουρίστες σαν όρθια 50ευρα.

Αυτός ο τουρισμός καλώς ή κακώς μου’χει κάτσει στο λαιμό!

Σκέψη 3η

Δυστυχώς και οι προσκυνημένοι έχουν πληθύνει. Ο Κολοκοτρώνης για τους προσκυνημένους είχε διατάξει «τσεκούρι και φωτιά»! Τη σήμερον ημέρα αυτό σε πρώτη φάση μπορεί να εκφραστεί με αδιαφορία για τα προσκυνημένα ΜΜΕ και τις γνώμες που εκφέρονται από τους δημοσιογράφους τους  και  «μαύρο» στους προσκυνημένους πολιτικούς. Είναι δύσκολο έργο βέβαια κι αυτό, διότι προσκυνημένοι υπάρχουν από κάθε πλευρά. Πας να σώσεις κάτι και την πατάς από κάτι άλλο. Ωστόσο είναι υποχρέωσή μας και αποτελεί καθήκον στις επιταγές της εθνικής διαβίωσης να ξεχωρίσουμε όσο περνάει από το χέρι μας τα πρόβατα από τα ερείφια και να πετάξουμε πρωτίστως έξω τους «Κωλέττηδες» και τους ομοίους τους, διότι τότε ο εχθρός θα μείνει αβοήθητος σε ξένη έδρα. Και μην περιμένουμε ότι αυτοί που θα ψηφίσουμε θα είναι εντελώς αδιάφθοροι. Κι ο Μακρυγιάννης κατά τη διάρκεια του αγώνα αναγκάστηκε να σκοτώσει ανθρώπους, κάτι που ήταν ενάντια στις αρχές του, αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, γιατί ο στόχος του και στόχος των συμπατριωτών του ήταν η ελευθερία της πατρίδας.

Εύχομαι να βρούμε κάποια στιγμή οι Έλληνες και πάλι ένα κοινό στόχο και τότε, πιθανόν με περισσότερες θυσίες, αλλά τελικά πιο ανώδυνα, θα προχωρήσουμε στην επιτευξή του.

Advertisements