Η μεγάλη αδικία προς το πρόσωπο του Ιησού από τους συγχρόνους του, την οποία ξαναζούμε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, πάντα με γεμίζει σκέψεις και αγωνίες για το μεγάλο θαύμα που λέγεται άνθρωπος. Σε όλες τις εποχές και σε ολόκληρη την γη η ανθρωπότητα φαίνεται να ζει ένα τραγικό αδιέξοδο. Στην συνολική της ιστορία, οι θετικές σελίδες είναι αναλογικώς ελάχιστες. Δεσπόζουν οι πόλεμοι, οι αδικίες, ο φθόνος, οι εγωισμοί. Με μια κουβέντα: η κυριαρχία επί των άλλων ανθρώπων. Είτε σε επίπεδο εθνικό, είτε κοινωνικό, είτε ιδεολογικό, είτε εργασιακό, είτε οικονομικό, είτε οικογενειακό, είτε διαπροσωπικό.

Εάν κάποιος δεν πιστεύει στον Θεό, μάλλον δικαιολογείται να μην ελπίζει σε καμία βελτίωση, τουλάχιστον της συνολικής εικόνος.  Η στατιστική είναι αμείλικτη. Αλλά κι αν κάποιος πιστεύει στον Θεό, μήπως ο κλονισμός που τον απειλεί είναι αυτονόητα μικρότερος; Πώς ο Δημιουργός καταδέχεται τέτοιο κατάντημα στην έμπνευσή του; Κι αν είναι ο απόλυτος κυβερνήτης του σύμπαντος, πώς ανέχεται τόση παραμόρφωση;

Όσο δύσκολο κι αν είναι, όσο άλογο κι αν φαίνεται, όσο οδυνηρό κι αν αποδεικνύεται, οφείλουμε να αναζητήσουμε κάποιο νόημα σε όλα αυτά. Στην τραγωδία του ανθρωπίνου γένους «πρέπει» να υπάρχει και κάποια λύτρωση. Η μόνη διέξοδος είναι να αποδεχθούμε την κατάσταση μέσα από μια διαφορετική οπτική γωνία, αυτήν του ίδιου του Θεού. Εκείνος μάλλον θεωρεί όλες τις γήινες δραστηριότητες, επιστήμες, επιτεύγματα, ακόμη και την ίδια την θρησκεία(!), πρόσκαιρες και «μάταιες». Δεν είναι μόνο ο θάνατός μας που σηματοδοτεί το (υποκειμενικό) τέλος των πάντων. Είναι και η αναπόφευκτη συντέλεια, η οποία θα κονιορτοποιήσει ακόμη και τα σημαντικότερα από όσα μπορεί κάποιος να διανοηθεί. Θα σημάνει όμως και το τέλος όλων των κακών.

Η παρατηρούμενη ατέρμονη επιδίωξη –συνειδητή ή μη, ακραία ή μετριοπαθής– των περισσοτέρων ανθρώπων για κυριαρχία επί των συνανθρώπων καθιστά εκ πρώτης όψεως αποτυχημένη την δημιουργία του ανθρώπου ως όντος αγαπητικού. Για τον Θεό όμως το πέρασμα από τούτο τον κόσμο είναι κατά μία έννοια «ανύπαρκτο», με την έννοια της ασημαντότητας και της συντομότητας (σε σχέση με την αιωνιότητα). Και σε όλα τα δεινά της γης μπορεί να υπάρχει νόημα, νόημα μεταφυσικό, αν προσφέρονται ως πατήματα για να σώζει ψυχές στην άχρονη πραγματικότητα.

Advertisements