Ένα από τα ανερμήνευτα μυστήρια της ζωής είναι η επιρροή της φύσης στον άνθρωπο. Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθήνα, αισθανόμουν ανέκαθεν μια έλξη προς την φύση και την ανάγκη να συνδέσω την ζωή μου μαζί της. Τα καλοκαίρια που έζησα στο ορεινό χωριό του πατέρα μου και οι απερίγραπτες αναμνήσεις μου απ᾿ αυτό, μορφοποίησαν τα όνειρά μου και καλλιέργησαν αυτήν την έφεσή μου. Πρόλαβα την γιαγιά να αρμέγει κάθε πρωί την γίδα, να μας βράζει τα αυγά που μόλις είχε μαζέψει από το κοτέτσι, να μας «ζαλίζει» με το άρωμα της τομάτας που μας έστελνε να κόψουμε από τον κήπο, να μας προσφέρει το πιο λαχταριστό πεπόνι που έχω γευθεί ποτέ. Και τον παππού να σαμαρώνει το γαϊδούρι για να πάει ως την αγορά, να κατεβαίνει κάθε μεσημέρι στο κατώι για να γεμίσει από το βαρέλι ένα κανάτι μυρωδάτο κόκκινο κρασί που έφτιαχνε ο ίδιος, να σκαρφαλώνει στην παλιά ξύλινη σκάλα για να μαζέψει εκείνα τα γλυκύτατα μούρα…

Το σπίτι είχε σχεδόν αυτάρκεια, ενώ ο παππούς με τα εργόχειρά του (φαναρτζής, λαμαρινοποιός) εξοικονομούσε και λίγα χρήματα. Εντελώς αυτονόητα για κάθε υποστατικό του χωριού ήταν τα διάφορα οπωροφόρα δέντρα (μηλιές, αχλαδιές, συκιές, κερασιές, μουριές, καρυδιές, καστανιές), ο λαχανόκηπος, το αμπελάκι και συνήθως ένα μικρό χωραφάκι που κυρίως έσπερναν σιτάρι. Είχαν να λένε οι παππούδες πως δεν πεινάσανε στην κατοχή.

Τις παιδικές μου αναμνήσεις ευτύχησα να επαναλάβω ως πραγματικότητα πλέον όταν άφησα την Αθήνα. Και έτσι έζησα και ζω ένα μικρό θαύμα: την ενασχόληση με την γη. Είπαμε, είναι ένα μυστήριο. Τι είναι αυτό που με κάνει ευτυχισμένο; Από πού προέρχεται το αίσθημα πληρότητος που με καταλαμβάνει όταν, καταϊδρωμένος το σούρουπο, αφήνω καταγής το σκαλιστήρι για να πιω ένα ποτήρι νερό και να αποσυρθώ; Ποιος είναι ο μηχανισμός που δίνει εντολή στον κόπο να με ξεκουράζει;

Είναι βέβαιο πως δεν βιώνουν όλοι τα πάντα με τον ίδιο τρόπο. Ίσως κι εγώ να ζω πιο έντονα από άλλους αυτήν την εμπειρία. Το λυπηρό όμως είναι ότι πάρα πολλοί δεν έχουν καν την ευκαιρία να την δοκιμάσουν. Σήμερα μάλιστα που η τεχνολογία κάνει τον κόπο ελεγχόμενο (κυρίως με την χρήση σκαπτικής φρέζας και τις αρδευτικές ευκολίες), η καλλιέργεια ενός μικρού λαχανόκηπου καθίσταται απλούστερη από ποτέ. Επιπλέον η οικιακή γεωργία δεν έχει το άγχος της επαγγελματικής: φυτεύεις, ποτίζεις κι ό,τι βγει! Και είναι το ξεκίνημα πολύ πιο εύκολο απ᾿ όσο μπορεί να φαντάζεται κανείς. Μοναδική προϋπόθεση να διαθέτεις μια αυλή 100 τ.μ. Για παράδειγμα, είναι τώρα εποχή (αναλόγως και την περιοχή) για να φυτέψουμε μαρούλια και κρεμμύδια (κοκκάρι), ενώ μόλις ανοίξει ο καιρός φασολάκια. Αναφέρω ενδεικτικά αυτά τα είδη, γιατί δεν έχουν καμιά δυσκολία στην καλλιέργειά τους. Τόλμησέ το και θα με θυμηθείς. Θα δεις ότι η εργασία αυτή χαλαρώνει τον μόχθο της ημέρας! Ότι θα αισθανθείς σωματική ευεξία. Ότι θα γίνεις πιο υγιής. Ότι θα κουράζεσαι λιγότερο. Ότι θα νιώθεις ψυχική ισορροπία. Ότι θα ανεξαρτητοποιηθεί η έννοια της εργασίας και του χρόνου από την φθοροποιό σχέση τους με το χρήμα. Ότι θα εξοικονομήσεις χρήματα! Ότι θα πιστέψεις στον Θεό και θα τον δοξολογήσεις, βλέποντας σε διάστημα 2-3 εβδομάδων ένα σπόρο φασολιού που έθαψες στο χώμα να «ξυπνά», να πετά φύτρο, το φύτρο να κατευθύνεται προς τα άνω (όπως κι αν είχε καθήσει ο σπόρος), μόλις φθάσει στην επιφάνεια του εδάφους να κάνει στροφή 180 μοιρών και να παίρνει φορά προς τα κάτω, εκεί να βγάζει ρίζες, με την δύναμή τους να σηκώνει το φασόλι (από το οποίο ξεπετάχτηκε) και να το τινάζει έξω από το χώμα, να ανοίγει το φασόλι στα δύο και να μετασχηματίζει τα δύο αυτά μισά του σπόρου σε φύλλα, στην συνέχεια να μεγαλώνει δημιουργώντας νέα φύλλα και άνθη, να ψάχνει (κυριολεκτικώς) για ένα στήριγμα γύρω από το οποίο θα τυλιχθεί και θα αναρριχηθεί, και τελικά, ο ένας αρχικός σπόρος να μας προσφέρει χιλιάδες ομοίους του μέσα στους επόμενους μήνες.

Για πολλούς βέβαια λόγους η ζωή στις μεγαλουπόλεις είναι αποφευκτέα. Ιδίως όμως σήμερα, με την οικονομική κρίση να δείχνει πως δεν θα μας εγκαταλείψει σύντομα, τα οφέλη από την εγκαταβίωση στην επαρχία είναι πολλαπλά. Μήπως είναι καιρός να θυμηθούμε ξανά την φύση που τόσο αχάριστα εγκαταλείψαμε; Εκείνη πάντως δεν μνησικακεί και παραμένει πάντα πρόθυμη να δουλέψει για μας!

Σχολικός λαχανόκηπος
Advertisements