Όχι δεν εννοώ την Ελληνική αν και αυτή πρέπει να την κρατάμε πάντοτε ψηλά. Τώρα αναφέρομαι στην άλλη τη σημαία. Μιλάω για τη σημαία της δικαιοσύνης, του ευ αγωνίζεσθε, της καθημερινής πάλης με το άδικο και τους εκπροσώπους τους στη γη ετούτη, για το κεφάλι που στέκει όρθιο παρόλες τις φάπες που του ρίχνουν για να μείνει παντοτινά σκυφτό, για τα μαύρα πρόβατα του κοπαδιού ετούτου που πάνε αντίθετα από το ρεύμα που τα έχουν υποχρεώσει να πηγαίνουν.
Ακούστε το καλά αδέρφια. Τα ψέματα τελείωσαν. Ήρθε η ώρα να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας. Το δίκαιο κατακτιέται με αγώνες καθημερινούς, μέσα από δρόμους στρωμένους με αγκάθια και όχι με ροδοπέταλα, με κοινωνικό αποκλεισμό, με στιγμές μοναξιάς και θλίψης, με δεινά και βάσανα. Περιμένετε μήπως τώρα να σας αρχίσω τα θετικά για να ξεκουράσω λίγο την αγωνία σας; Μπα τζάμπα περιμένετε. Ο δρόμος αυτός δεν περιμένει δικαίωση στη ζωή ετούτη. Το πιθανότερο είναι να μας βρει το τέλος το ίδιο δύσκολα όπως και όταν πρωτοξεκινήσαμε τον αγώνα. Γι’ αυτό μας αρέσει όμως. Είναι σαν τις καλές ταινίες που διαφέρουν από τις υπόλοιπες γιατί δεν έχουν χαρούμενο τέλος. Δεν αποδίδεται δικαιοσύνη όπως θα τη θέλαμε και στο τέλος δεν πάμε όλοι για ύπνο ευχαριστημένοι από τη βραδιά στο σινεμά, αλλά γυρνάμε πίσω προβληματισμένοι.
Μακάρι να καταφέρω κάποτε να βάλω αρχή στον αγώνα αυτό!
Σε όποιον βαδίζει ήδη το δύσκολο ετούτο δρόμο μία ευχή του δίνω. Σύμμαχο αδελφικό να έχει πάντα την υπομονή!

ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ

Advertisements