Στις 2 Φεβρουαρίου 1825, ο Θ. Κολοκοτρώνης οδηγήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους σε μοναστήρι της Ύδρας, όπου διέμεινε υπό περιορισμόν μέχρι τον Μάιο. Δεν ήταν βέβαια το μπουντρούμι του Ναυπλίου, το οποίο έμελλε να τον υποδεχθεί λίγα έτη πιο ύστερα. Οπωσδήποτε όμως, ήταν μια φυλάκιση του πρωτεργάτου της επαναστάσεως και της ελευθερίας. Εκεί τον επισκέφθηκε και ο φιλέλληνας Ιταλός δημοσιογράφος Ιωσήφ Πέκκιο, αφήνοντάς μας το πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ του.

Τι είχε συμβεί; Ήδη από το 1823 (δηλ. μέσα σε 2 μόλις έτη) η επανάσταση είχε επιτύχει – τουλάχιστον σε Μοριά και Ρούμελη. Χωρίς ΚΑΜΙΑ εξωτερική βοήθεια -αντιθέτως μάλιστα- η τουρκική αντίσταση είχε καμφθεί και το ελληνικό κράτος είχε αρχίσει να οργανώνεται. Τότε ήταν δυστυχώς που βγάλαμε τα μάτια μας μόνοι μας. Η αιτία; Μα φυσικά, ποιος θα κάνει κουμάντο!

Ας μην χαϊδεύουμε τα αυτιά μας. Από το 1823 έως το 1825 η Ελλάς είχε εμφύλιο πόλεμο. Βεβαίως όχι πολύ σκληρό. Ήταν όμως εμφύλιος πόλεμος. Σε μια σύρραξη ο γιος του Κολοκοτρώνη Πάνος σκοτώθηκε και ο Θοδωρής, τσακισμένος και απογοητευμένος, αυτοπαραδόθηκε στους Κουντουριώτηδες-Μαυροκορδάτο. Η πατρίδα διαλυμένη από την σκλαβιά, την επανάσταση και τον εμφύλιο. Ο Ιμπραήμ θα είχε αναχαιτιστεί από τον ναύαρχο Μιαούλη εάν επληρούντο οι ελαχιστότερες των προϋποθέσεων. Και δεν θα έκανε τόσο εύκολη απόβαση σαν περίπατο, εάν τον προϋπαντούσε ο Κολοκοτρώνης.

Ο Ιμπραήμ δεν βρήκε σχεδόν καμιά αντίσταση. Η λαίλαπά του ήταν σαρωτική. Απροσδόκητα, μια ακόμη αποτυχημένη επανάσταση φαινόταν να καταγράφεται στην ιστορία μας. Τότε -πάλι καλά- ευδόκησε η κυβέρνηση να ελευθερώσει τον Κολοκοτρώνη και να τον αποκαταστήσει. Γράφει ο Παπαρρηγόπουλος:

«… περί τά μέσα μαΐου οὖτος (ὁ Ἰμπραήμ) ἀφοῦ κατοχυρώθη ἐν Μεσσηνίᾳ ἡτοιμάζετο νά βαδίσῃ πρός τά ἐνδότερα τῆς Πελοποννήσου, ἐνῷ οἱ μέν ἡττηθέντες ῥουμελιῶται εἶχον ἤδη ἀπέλθει εἰς τά ἴδια, ὁ δέ κατεπτοημένος τῆς χερσονήσου λαός κατεκραύγαζεν, ἀπαιτῶν τήν λύτρωσιν τοῦ ἐν Ὕδρα κρατουμένου Κολοκοτρώνη, παρ᾽ αὐτοῦ καί μόνου ἐλπίζων σωτηρίαν, ὅπως ἐπί τοῦ Δράμαλη.

Τότε ἡ ἐν Ναυπλίῳ κυβέρνησις πειθομένη ὅτι οὐδένα ἄλλον τρόπον εἶχε νά ἀντιταχθῇ κατά τοῦ ἐκ Μεσσηνίας ἐπερχομένου Ἰβραήμ πασᾶ, ἀνεκάλυψε τελευταῖον ὅτι «ἡ σύμπνοια καί σύμπραξις ὅλων τῶν Ἑλλήνων εἶναι ὁμολογουμένως τό μόνον ἀκαταμάχητον ὅπλον ἐναντίον τοῦ ἀσπόνδου ἐχθροῦ τῆς πατρίδος», ἐψήφισε τῇ 18 μαΐου γενικήν ἀμνηστίαν καί ἀνηγόρευσε τόν Θεόδωρον Κολοκοτρώνην Γενικόν Ἀρχηγόν τῆς Πελοποννήσου. … Ἡ κρατερά, ἡ σεβαστή, ἡ ἀγαπητή αὐτοῦ φωνή ἀντήχησεν πάλιν ἀπό ἄκρου ἕως ἄκρου τῆς χερσονήσου καί ἐπλήρωσε παραμυθίας καί πεποιθήσεως τάς τεθλιμμένας τῶν κατοίκων αὐτῆς ψυχάς. Οἱ Μωραΐται ἰδόντες τόν πατέρα αὑτῶν, ἐνόμισαν ὅτι ἐλυτρώθησαν. Καί δέν ἐλυτρώθησαν μέν, πολλοῦ γε δεῖ· ἀλλ᾽ ὁ Γέρος ἄν δέν ἠδυνήθη νά διακωλύσῃ τήν πρόοδον τοῦ Ἰβραήμ πασᾶ, ἐμβάλοντος τῇ 11 ἰουνίου εἰς Τρίπολιν καί τῇ 13 εἰς τήν Ἀργολίδα· ἄν ἠττήθη ὑπ᾽ αὐτοῦ τῇ 23 εἰς Τρίκορφα, κατόρθωσεν ὅμως δύο τινά σωτηριοδέστατα. Διά μέν τῆς καρτερίας αὑτοῦ ἐνεποίησε τοσαύτην εἰς τούς Πελοποννησίους αὐταπάρνησιν, ὥστε προετίμησαν νά ὑποκύψωσιν εἰς τάς φοβερωτέρας στερήσεις καί κακουχίας μᾶλλον ἤ νά ὑποταχθῶσιν εἰς τόν Ἰβραήμ πασᾶν …· δεύτερον δέ ὁ Κολοκοτρώνης διά τῆς ἀκαταβλήτου αὑτοῦ δραστηριότητος κατεκόπωσε τήν ἐπιμονήν τοῦ πείσμονος ἐκείνου ἀντιπάλου καί πολλάκις περιήγαγεν αὐτόν εἰς ἀμηχανίαν. Ἀλλ᾽ ὅσον σωτήρια καί ἄν ὑπῆρξαν τά τοῦ Κολοκοτρώνη ἔργα, ἤ μᾶλλον δι᾽ αὐτό τοῦτο ὅτι ὑπῆρξαν σωτήρια, ἡ ἐν Ναυπλίῳ κυβέρνησις ἐταπεινώθη οἰκτρῶς. Ἅπαν τό οἰκοδόμημα ὅπερ ἤγειρε πρό ὁλίγον μηνῶν ἐπί τῇ βάσει τῆς ἐξοντώσεως τοῦ τῆς Πελοποννήσου πολεμάρχου, κατέπεσεν, ἐγερθέντος καί εἴπερ ποτέ ἰσχυροτέρου ἀποβάντος τοῦ πολεμάρχου ἐκείνου. Ἅπαν τό ὄνειρο τοῦ Μαυροκορδάτου, ὅτι ἐνιδρύθη τελευταῖον κυβέρνησις ἔχουσα ἰδίαν βούλησιν καί δύναμιν καί ἄρχουσα διά τῆς δυνάμεως ταύτης καί τῆς βουλήσεως ἁπάσης τῆς Ἑλλάδος, διεσκεδάσθη. Ἐνῷ ἡ κυβέρνησις αὕτη ἐκάθητο ὄπισθεν τῶν τειχῶν τοῦ Ναυπλίου, τῆς Πελοποννήσου ἦρχον ἀφ᾽ ἑνός ὁ Ἰβραήμ πασᾶς, ἀφ᾽ ἑτέρου ὁ Κολοκοτρώνης. …»  (Παπαρρηγοπούλου, τ. 5, σελ. 911-3)

Ο Πέκκιο γράφει μεταξύ άλλων για την επίσκεψή του στην Ύδρα:

« Ο Κολοκοτρώνης αναμφιβόλως δεν είναι κοινός άνθρωπος. Μετ’ ολίγας ημέρας απελύθη και έγινε πανηγυρικώς δεκτός εις Ναύπλιον. Κατά την στιγμήν της συμφιλιώσεώς του με την κυβέρνησιν, απήντησεν αυτοσχεδίως εις τον λόγον τον οποίον εξεφώνησε κάποιος εκ των επισήμων. Εις την άξεστον απάντησίν του είναι άξια σημειώσεως η παράγραφος εις την οποίαν είπε:
-Στο ταξίδι μου από την Ύδρα έως εδώ πέταξα στην θάλασσα τα παράπονά μου. Κάμετε το ίδιο και σείς και θάψετε μέσα σε κείνο το λάκκο τα μίση σας και τας διαφοράς. Αυτός θα είνε ο θησαυρός που θα κερδίσετε!…» (http://www.sakketosaggelos.gr/Article/67/)

Και συμπληρώνει κάποιος στις ημέρες μας: «Δεν φταίει η Coca-Cola, εμείς φταίμε για όλα».

Ο μεγάλος μας εχθρός είμαστε εμείς!

Advertisements