Σαν εχτές το βράδυ ,ξημερώνοντας Κυριακή των Βαΐων 1826, αποφασίζεται από το συμβούλιο των οπλαρχηγών και των προκρίτων του Μεσολογγίου, η έξοδος από την πόλη και η έφοδος στο τουρκικό στρατόπεδο… Η ηρωική αυτή έξοδος είναι τελικά που θα μετατρέψει την στρατιωτική αποτυχία σε θρίαμβο πατριωτικής αρετής, ενώ παράλληλα θα αναζωπυρώσει και το φιλελληνικό κίνημα. Η απόφαση αυτή υπήρξε τραγική, αλλά και μόνη έντιμη διέξοδος από τον άνισο αγώνα, ενώ δίκαια θεωρήθηκε από Έλληνες και ξένους ως η τολμηρότερη και γενναιότερη στρατιωτική επιχείρηση της Επανάστασης.

Η ποιητική ομορφιά του Σολωμού αποδίδει όλες τις πτυχές της πολιορκίας, της ζωής αλλά και του αγώνα των Ελεύθερων πολιορκημένων!

«…Αραπιάς άτι, Γάλλου νους, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Άγγλου!
Πέλαγο μέγα πολεμά, βαρεί το καλυβάκι.»

«Δεν τους βαραίνει ο πόλεμος κι εμπόδισμα δεν είναι
στες κορασιές να τραγουδούν και στα παιδιά να παίζουν.»

«Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει,
λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει.»

«Μητέρα μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα…»


Κάθε χρόνο την Κυριακή των Βαΐων γίνεται στο Μεσολόγγι παρέλαση και μνημόσυνο στους πεσόντες, ενώ το βράδυ γίνεται αναπαράσταση της ανατίναξης του Χρήστου Καψάλη!

Τα τελευταία λόγια αυτού που υποδύεται τον Χρήστο Καψάλη…

…αν χάσω πατρίδα, τί θέλω να ζω; Ως μόνην ελπίδα κρατώ το δαυλό.
Προς δόξαν του γένους θυσίαν τελώ… Μνήσθητί μου Κύριε!

Advertisements