-Πώς λέγεστε; ρωτάω.
-Ιωάννης Χ. απαντά.

Τον γνώρισα τυχαία. Όπως τυχαία συμβαίνουν αρκετές φορές τα καλύτερα στη ζωή μας. Ένας γλυκύς παππούς ετών 90. Πήγαμε ως το σπίτι του. Είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε. Να ακούσω μάλλον. Δεν ξέρω αν έχει πτυχία σε κορνίζες αλλά είναι κάτοχος μόρφωσης. Είναι σοφός. Είχε πάρει να ξαναδιαβάσει ένα βιβλίο για τη ζωή και το έργο του Α. Αϊνστάιν.  Στο δρόμο διηγήθηκε και κάποιες ιστορίες από τη ζωή του. Αποχαιρετηθήκαμε με τη συμφωνία να τα ξαναπούμε.

Ένας άνθρωπος από άλλη εποχή. Προσαρμοσμένος βέβαια στη σημερινή. Αυτοί οι παππούδες και αυτά τα γραϊδια σε μερικά χρόνια δεν θα υπάρχουν να μας συνδέουν με τα περασμένα. Θα τους βλέπουμε σε βίντεο ή σε φωτογραφίες. Δεν είναι τυχαίο που πρωταγωνιστούν σε διαφημίσεις τα τελευταία χρόνια. Φαίνονται παράξενοι στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Είναι οι γέροι που τους παρκάρουμε στα γηροκομεία μιας και δεν χωράνε με εμάς. Μας ενοχλούν, μας ξεβολεύουν αν χρειάζονται την περιποίησή μας. Συχνά αγανακτούμε με τη συμπεριφορά τους. Η σύνταξη βέβαια δεν είναι «κουραστική». «Εκεί που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι θα’ ρθεις» έλεγε η γιαγιά μου.

Κουβαλούν μια ζωή στις πλάτες τους. Άνθρωποι αυθεντικοί οι περισσότεροι. Με μια σπάνια μορφή πλούσιας εμπειρίας. Ούτε μονότονοι, ούτε φωτοτυπίες…ίσως γιατί και η ίδια τους η ζωή ήταν αυθεντικότερη. Δεν παριστάνουν, είναι. Δεν είναι αλάθητοι, μα αληθινοί. Άνετοι και ελεύθεροι. Ο χρόνος έχει λειάνει την τραχύτητα και την ένταση.

Η πορεία τους φανερώνει θέληση για ζωή και όχι επιβίωση. ‘Οσα θυμούνται δείχνουν πως βαθιά μέσα τους πιστεύουν πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από τη ζωή. Σίγουρα δεν έζησαν σε ευκολότερα χρόνια αλλά η οπτική τους για τα πράγματα ήταν διαφορετική. Κάποιοι σήμερα ίσως είναι πιο γερασμένοι από τους γέρους. Μάκαρι κι εμείς να περνάμε τη ζωή μας έτσι έντονα, αληθινά, ξεχωριστά. Με αρχοντιά και λεβεντιά σε όλα.

Advertisements