«…Πριν  λίγο χρόνια, στους Ολυμπιακούς του Seattle, εννιά αθλητές, όλοι με κάποια σωματική ή διανοητική «δυσκολία»,  στέκονταν στη γραμμή της εκκίνησης των 100 μέτρων. Το πιστόλι του αφέτη ακούστηκε και ο αγώνας άρχισε. Δεν έτρεχαν όλοι τους, αλλά όλοι ήθελαν να συμμετέχουν και να κερδίσουν.

Όλοι εκτός από ένα μικρό αγόρι που σκόνταψε στο οδόστρωμα , έπεσε και άρχισε να κλαίει. Οι άλλοι οχτώ άκουσαν το αγόρι  που έκλαψε. Επιβράδυναν λιγάκι και κοίταξαν πίσω τους… έπειτα, γύρισαν και κίνησαν όλοι προς το μέρος του!

Όλοι μαζί πιασμένοι απ’ τους ώμους, προχώρησαν στη γραμμή του τερματισμού. Όλο το στάδιο σηκώθηκε όρθιο, ζητωκραύγαζε και χειροκροτούσε για αρκετή ώρα!

…Όποιοι ήταν σε αυτόν τον αγώνα λένε ακόμα αυτήν την ιστορία… ΓΙΑΤΙ? Γιατί βαθειά μέσα μας όλοι ξέρουμε ένα πράγμα: «Αυτό που μετράει πιο πολύ στη ζωή μας, δεν είναι το να νικάμε για τον εαυτό μας. Είναι το να βοηθάμε τους άλλους να νικήσουν… ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα επιβραδύνουμε ή θα αλλάξουμε πορεία…»   »

Η αλήθεια είναι ότι το παραπάνω βίντεο όπως και το κειμενάκι είναι μια παραποιημένη ιστορία η οποία στο μεγαλύτερο μέρος της δεν είναι αληθινή, αν και έχει μια βάση πραγματικού γεγονότος. Το περιστατικό συνέβη στην Ουάσιγκτον σε κάποιους αγώνες και οι αθλητές που γύρισαν να βοηθήσουν, και έχασαν την πολυπόθητη νίκη, ήταν ένας ή δύο και όχι οχτώ…αλλά  μάλλον αντιπροσωπεύουν καλύτερα την τελευταία φράση…

Advertisements